بر ستیغ کوه‌سار و اندرون دژ استوار، فرود جوان با هفتاد خادمه و ماهرویان پرنیان‌پوش بر باروی دژ ایستاده بود و با دلی اندوهگین گردش روزگار را می‌نگریست. تخوار فرزانه به درگاه شاهزاده آمد و چاره‌جویانه گفت: «ای شاهزاده دلاور، اگر قصد رزم داری، هان تا نامور سپهسالار، طوس را به تیر مَکُشی؛ چه، تیرزدن بر اسب او تو را شایسته‌تر است. نخست آن‌که شاید زمانه هنوز پایان عمر او را رقم نزده باشد و به یک تیر از پای درنیاید، و دیگر آن‌که چون او بر فراز کوه آمد، تمام لشکر بیکرانش در پی او فراز خواهند آمد و تو را یارای مقاومت در برابر آن خشم و ابروان گره‌خورده‌اش نخواهد بود.»
فرود سخن تخوار را شنود و کمان کیانی را به زه آورد. خدنگی سخت و جان‌شکار بر پیکر اسب تازی سپهبد نشست؛ اسب به خاک افتاد و جان سپرد. طوس با دلی پر از کین و سری پر باد، سپر بر گردن انداخت و پیاده، گردآلود و سرگردان به سوی سپاه خویش بازگشت. فرود از بالای بارو بانگ برآورد و ریشخندزدان گفت: «این پهلوان نامدار را چه آمد که از سواری تنها این‌گونه ستوه گشت؟ او چگونه فردا در صف کارزار جولان خواهد داد؟» ماهرویان دژ نیز غوغا برداشتند و خنده‌کنان بانک زدند که «پیرمردی نامدار از بیم تیر جوانی به زیر آمد و غلتان به دامنه کوه گریخت!»
چون طوس پیاده به لشکرگاه رسید، پهلوانان گرد او حلقه زدند. گیو دلاور از دیدن سپهسالاری که پیاده و خوار بازگشته بود، سخت برآشفت و گفت: «این رسوایی از اندازه بیرون است! چگونه شاهزاده‌ای گران‌گوش این‌گونه سپاه گران ما را خوار می‌شمارد؟ ما نباید بر این خاری گردن نهیم. اگر طوس تندی کرد، فرود نیز روزگار را بر ما تیره ساخت. ما همگی جان‌فدای سیاوشیم، اما رها کردن کین زرسپ جوان‌بخت و ریونیزِ غرقه‌درخون پذیرفتنی نیست!» پس آتش کین و خشم بر دل گردان ایران تیزتر گشت.