گردان و سواران ایران گروه در گروه بر تیغ کوه جای گرفتند و دامنه‌ی کوهسار از غوغا و بانگ رزم‌آوران لرزید. سی هزار سپاهی گران با سپرهای درخشان و نیزه‌های بلند، همگی رزمدیده و کینه‌خواه، کوهستان را فرا گرفتند. سوار و پیاده زرین‌کمر، تیغ کشیده و نیزه بر دوش گام برمی‌داشتند؛ چنان ترگ‌های زرین، درفش‌های تابناک، گوپال‌های زرین و کفش‌های آراسته به زر بر فراز ستیغ می‌درخشانند که گویی در معدن‌های جهان زری نمانده و ابری از آسمان فروباریده که به جای باران، گوهر فرو می‌ریزد. از بانگ طبل‌ها و تبیره‌های جنگی که میان دو کوه می‌پیچید، کرگسان در فراز آسمان به ستوه آمدند و دل از هیبت لشکر باختند.
فرود، جوانه‌مرگ پاک‌نژاد، چون این شکوه بی‌مانند را دید، رو به تخوار کرد و گفت: «اکنون یک‌به‌یک درفش‌های این نامداران را بشناسند و هیچ‌چیز را پنهان مدار! آن درفش پیل‌پیکر و آن سوارانِ دارنده تیغهای بنفش-رنگ از آنِ کیست؟» تخوار پاسخی شایسته داد و گفت: «آن درفش پیل‌پیکر، از آنِ سپهبد طوس است که در جنگ و کینه‌توزی پرخاشگری سخت است. پسِ پشت او، درفش دیگری است که پیکرش چون خورشید تابناک می‌درخشد؛ او عموی تو، فریبرز کاووس است، شهریاری بافرّ و کامکار. در پی او درفش بزرگ ماه‌پیکر نمایان است؛ آن گرد ستبر گستهم فرزند گژدهم است که پیل از نهیبش استخوان لرزان می‌شود. آن درفش درازِ گرگ‌پیکر متعلق به زنگه شاوران است که دلیران پرخاشجو بر گرد او فراماده‌اند.»
تخوار همچنان درفش‌ها را برمی‌شمرد: «آن درفش ماه-پیکر با تنی لعل‌گون و طره‌هایی از حریر سیاه، زیورِ رزم‌گاهِ بیژن گیو است که در کارزار خون بر آسمان می‌افشاند. آن درفش ببرپیکر که پشت شیران را در نبرد می‌شکند، از آنِ شیدوش است که چون کوهی استوار گام برمی‌دارد. درفشی که بر آن نقش گاومیش نگاشته شده و نیزه‌داران در پیشاپیش آن حرکت می‌کنند، از آنِ فرهاد نامدار است که گردن فرازش با سپهر همسری می‌کند. آن درفش دیزه‌گرگ، نشان سپهدار گیو بزرگ است و آن درفش زرین با نقش شیر، بالاطلب بر سرِ گودرز کشواد جای دارد. درفش پلنگ‌پیکر از آنِ ریونیز باکام و ناز است و آن درفش نقش‌آفرین به آهو، سپاهِ نستوه فرزند گودرز را نشان می‌دهد. آن درفش با نشان غرم (قوچ کوهی) نیز از آنِ بهرام گودرز است.»
چون تخوار تمام نشانی‌ها و درفش‌های یکایک پهلوانان و بزرگان ایران را بازگفت، فرود بر مهان و کهانِ آن لشکر چشم دوخت. با دیدن تبار و نیاکان دلاور خویش و سپاهِ پهناور ایران، رخسارش از شادی و فرخندگی چون گلی بشکفت و دلش لبریز از مهر و امید گشت.