چون سوار دلاور دیگری از سپاه ایران روانه دامنه کوه گردید، فرودِ جوان‌بخت رو به تخوار کرد و جویای نام و تبار او شد. تخوار ناظرِ میدان، شاهزاده را آگاه ساخت که این هم‌آورد کسی جز بیژن، فرزند گیوِ دلاور نیست؛ پهلوانی که گیو او را بیش از هر گنج و خواسته‌ای گرامی می‌دارد و هیچ‌کس در ایران‌زمین همتای او در رزمگاه نیست. تخوار فرود را هشدار داد که بیژن زرهی بر تن دارد که هیچ تیر و ژوپینی در آن کارگر نخواهد افتاد و تیغ الماس‌گونش بی‌رحم است.
با نزدیک شدن بیژن، فرود کمان گشود و تیری تیره‌گون بر اسب بیژن بارید. مرکب بیژن دردم جان داد و به خاک افتاد، اما بیژن دلاورانه از زین جدا شد و تیغ بران از نیام کشید و پیاده رو به سوی فراز کوه نهاد. او با فریادی سهمگین فرود را فراخواند تا استواری نبرد یک شیر پیاده را ببیند. فرود تیری دیگر رها کرد؛ تیر بر سر سپر بیژن نشست و آن را شکافت، اما زره پولادین او تیر را بازگرداند و قدمی از شجاعت بیژن نکاست.
چون بیژن پیاده و خشمگین به لبه دژ رسید، فرود مصلحت در عقب‌نشینی دید و رو به سوی دروازه دژ آورد. بیژن شتابان در پی او تاخت و با یک ضربت تیغ، برگستوان و پی اسب فرود را درید و آن باره گرانمایه را بر خاک افکند. فرود خود را شتابان به درون حصار انداخت و یارانش دربند دژ را بستند و بارش سنگ بر سر بیژن آغاز کردند. بیژن که ادامه نبرد در پای بارو را بی‌حاصل دید، بانگ برآورد و فرود را به خاطر گریختن سرزنش کرد.
بیژن به نزد طوس سپهسالار بازگشت و دلاوری و تیراندازی شگفت‌انگیز جوان بالای کوه را ستود. طوس که دلش از داغ فرزندش زرسپ پرخون بود، بر پروردگار جهان سوگند یاد کرد که گرد این دژ را به خورشید برساند و کین خون زرسپ را با ویرانی قلعه و ریختن خون دشمنان بازستاند.