پس از برافتادن ریونیز بر خاک، طوس سپهسالار با دلی سوزان رو به فرزند دلاور خویش زرسپ کرد و او را فرمان داد تا هم چون آذرگشسپِ فروزان، آتش کینه را در دل برافروزد، جوشن کارزار بپوشد و پاس جان خویش دارد تا کین خیشاوند خویش را بازجوید. زرسپ ترگ کین بر سر نهاد و با دلی پر از خشم و جوشش، پا در رکاب بادپا فشرد و چون شعله‌ای سرکش به سوی کوهسار تاخت.
بر فراز دژ، فرود دلاور نگاه بر پهلوان نوآمده افکند و تخوار را گفت که نبردمایی دیگر با هیبتی تازه پای به میدان نهاده است؛ بنگر تا این دلاور چیست و کیست. تخوار گردان‌شناس به شاهزاده پاسخ داد که گردش روزگار تنگ‌تر شده است؛ این سوار، زرسپ پورِ طوس سپهسالار و همسر خواهرِ ریونیز است؛ پهلوانی که حتی از پیل جنگی رو برنمی‌گرداند. تخوار فرود را پند داد تا مهلت ندهد و پیش از آنکه این جنگجوی پیلتن نزدیک‌تر آید، خدنگی بر میانگاهش بنشاند تا سرش به خاک اندر آید و طوس بداند که دژنشینان سپیدکوه سر شوخی و فسوس ندارند.
فرود دلاور باره برانگیخت و چله کمان را تا گوش کشید. تیر خدنگ بر میانگاه زرسپ نشست و چنان بر پهلویش نشست که تن او را بر کوهه زین بدوخت. روان زرسپ از سوز پیکان برپرّید و از باره سرنگون گشت. اسب بی‌سوار و خروشان او به سوی لشکرگاه بازگشت. ناله‌ای جانسوز از سپاه ایران برخواست و گردان کلاه از سر برگرفتند. طوس سپهسالار با دیدن پیکر بی‌جان فرزند، دیده‌ای پرآب و دلی پرخون یافت؛ از شدت غم بر خود لرزید، اما ناگهان جوشن رزم بر تن کرد و چون کوهی گران بر پشت پیلی سترگ نشست. او عنان باره را به سوی فرود گردانید در حالی که سرش از دود کینه و انتقام پر شده بود.