چو سپاه ایران به دامنه کوهستان سپیدبازو رسید و چشم ایرانیان بر دو سوارِ ایستاده بر ستیغ کوه افتاد، سپهدار طوس سخت برآشفت. وی فرمان داد تا حرکت پیلان و طبل‌های جنگی متوقف شود و رو به بزرگان سپاه گفت: «سواری دلاور باید که تا تیغ کوه بتازد و ببیند این دو تن کیستند. اگر از لشکر مایند، دویست تازیانه بر سرشان زنید تا یاد گیرند بدون اجازه به بلندی نروند؛ اگر تورانی و دشمنند، آنان را کشان‌کشان به بند کشیده بیاورید؛ و اگر جاسوسانی هستند که شمارِ سپاه را می‌سنجند، همانجا آنان را دو نیم ساخته از کوه نگونسار کنید.»
بهرام، فرزند گودرز فرزانه، پیش آمد و سپاه‌سالاری را گردن نهاد. او اسب برانگیخت و پراندیشه و شتابان رو به سوی فراز کوه نهاد. از آن سو، فرود جوان با مشاور کهنه‌کارش تخوار دیده بر سوارِ تازه‌وارد دوخت و گفت: «این کیست که چنین گستاخانه و خوارنگر به بالا می‌تازد؟» تخوار با نگاهی دقیق بر نبردزار و سلاح سوار نظر انداخت و گفت: «او را بتندی مپذیر؛ خوذ و زرهی که بر تن دارد، همان زره خسروانی است که کی‌خسرو هنگام گریز از توران بر تن داشت. گمانم او از گوهر گودرزکشواد است. لب به نرمی با او بگشا.»
چون بهرام به تیغ کوه رسید، همچون ابر غرنده بانگ برآورد: «کیستی که در برابر این سپاه بیشمار و صدای کوس و بوق طوس سپهسالار نترسیده‌ای؟» فرود با وقار و آرامش پاسخ داد: «تندی مکن و سخن سرد بر زبان میاور! نه تو شیری و نه من گور دشت؛ من از نظر نیروی تن، عقل و هوش هیچ از تو کم ندارم. سخن نغز بگو تا شاد گردم.» بهرام نرم شد و فرود از نامداراران لشکر ایران پرسید. بهرام نام طوس، گودرز، گیوت، رهام، گرگین، شیدوش، فرهاد، گستهم و زنگه شاوران را برد، اما نام خود را ناگفته گذاشت.
فرود لبخند زد و گفت: «چرا نام بهرام را نبردی؟ مادرم جریره مرا گفت چو سپاه ایران آمد، جویای بهرام و زنگه شاوران باش که از هم‌پیمانان و خویشان پدرت سیاوشند.» بهرام شگفت‌زده گشت و گفت: «تو شهریار جوان، فرود، فرزند سیاوش پاک‌نهادی؟» آن‌گاه از او خواست تا نشان بازوی سیاوش را بنماید. فرود آستین برزد و خال عنبرین را بر بازو نمایان ساخت—نشانی که هیچ نگارگر چینی به پرگار نتوانستی کشیدن. بهرام با دیدن نشان، بر او آفرین خواند و خدمت پیاده نمود.
فرود با شادی بهرام را به بزم و میهمانی فراخواند و پیشنهاد داد تا یک هفته به شادمانی بنشینند، هدیه‌ها و گرز و اسب بخشند و سپس فرود پیشاپیش سپاه برای کین‌خواهی پدرش سیاوش به توران بتازد. اما بهرام با دلی پردرد به او هشدار داد: «ای شهریار جوان، طوس سالاری خودخواه و خردمندنیست؛ او کینه‌دارِ خاندان ماست، زیرا شاهی را برای فریبرز می‌خواست و فرمان کی‌خسرو را خوار شمرد. اگر من بروم و او را بخوانم، شاید بتپد و تندی کند. اگر کس دیگری غیر از من آمد، ایمن مباش و در دژ پناه گیر!» فرود گرز فیروزه‌گون زرین‌دسته‌ای به بهرام به یادگار داد تا به هنگام خویش نشان دوستی باشد و بهرام به سوی لشکزگاه ایران بازگشت.