چون سپاه سنگین ایران به راه افتاد، گرد و غبار سم ستوران و گام‌های پیلان پیکر آسمان را تیره ساخت و خبر هجوم لشکری بیکران به گوش فرود، فرزند سیاوش رسید. این شهریار جوان و نیازموده، دلی پردرد یافت و به شتاب دستور داد تا تمامی گله‌های اسبان، هیونان و گوسفندان را از دشت و کوهستان گرد آورند و در حصار محکم سپدکوه محبوس دارند تا از دستبرد سپاهیان ایمن مانند.
سپس فرود نزد مادر خردمندش جریره آمد؛ بانویی که از غم شهادت مظلومانه سیاوش همواره دلی پرخون و سینه ای پردود داشت. فرود مادر را از برآمدن خروش کوس و فیلان سپاه طوس آگاه ساخت و در چاره‌جویی مشورت خواست. جریره که دلییر و شیراوژن بود، فرزند را دلداری داد و گفت: «شاه کنونی ایران، برادر تو کی‌خسرو است که همرزم و همخون توست. اگر او به کین‌خواهی پدر برپا خاسته، تو سزاوارتر و شایسته‌تری که در این کین‌خواهی پیشگام باشی. ببرهای درنده و نهنگان دریا و مرغان آسمان نیز بر افراسیاب ستمگر نفرین می‌فرستند، چرا که چون سیاوش سواری در پاکی، مردانگی، داد و فرهنگ هرگز بر زمین گام ننهاده است.»
جریره فرزندش را فرمان داد تا جوشن رومی بر تن کرده و با گشاده‌رویی به پیشواز سپاه برادر رود. چون فرود پرسید که در میان پهلوانان ایران با چه کسی سخن گوید و چه کسی را واسطه سازد، جریره، پهلوان کهن‌سال تخوار را به او معرفی نمود؛ زیرا تخوار همه بزرگان ایران را می‌شناخت. جریره به ویژه بهرام و زنگه شاوران را نام برد که یاران وفادار و همراز سیاوش در روزگار غربت بودند. فرود با شنیدن این سخنان نغز، تدبیر مادر را ستود.
در این هنگام، دیده‌بان از فراز دژ خبر آورد که سراسر دشت و کوهستان تا بیابان گنگ از گرد و غبار سپاه، پیلان جنگی و گردان ایران چون شب تاریک شده است. فرود درهای دژ سپدکوه را استوار بست، بر باره‌ای بادپا نشست و همراه با تخوار به ستیغ کوهی بلند برآمد تا سپاه ایران را زیر نظر گیرد و بزرگان لشکر را با راهنمایی تخوار بازشناسد.