پس از برگزاری آیین‌های اولیه، شهریار جوان، کیخسرو، همراه با جهان‌پهلوان رستم و بزرگان سپاه به کاخ برگشت. در آنجا مجلسی فخیم و شاهانه آراست؛ مجلسی با حضور رستم پیلتن، موبدان پاک‌نهاد و سران رای‌زن ایران. کیخسرو در آن انجمن، پرده از راز دل برداشت و از افراسیاب و ستم‌های بی‌شمارش سخن گفت؛ از رنج‌های جانکاه پیکر خویش و درد ناگوار پدر شهیدش سیاوش، و از آزار و بیدادی که بر مادر پارسایش فرنگیس رفته بود. شاه از روزگار کودکی خود یاد کرد که چگونه در میان شبانان بی‌مایه رها شده بود و هیچ‌کس از نام و تبار کیانی او آگاهی نداشت. آنگاه رو به رستم کرد و گفت: «اینک طوس و سپاه را پیش فرستاده‌ام و از این پس، من و تو نیز پای در راه می‌نهیم تا جهان را بر بداندیشان تنگ کنیم و سر دشمنان را زیر سنگ آوریم.» رستم پیلتن او را دلداری داد و گفت که غم به دل راه ندهد، چرا که روزگار سرانجام بر وفق کام و مراد او خواهد چرخید.
در این میان، سپاه گران ایران منزل به منزل پیش می‌رفت تا آنکه بر سر دوراهی سرنوشت‌سازی رسید: از یک سو بیابانی خشک، بی‌آب و سوزان گسترده بود و از سوی دیگر، راه چرم و دژ کلات قرار داشت. سپاهیان، فیلان جنگی و کوس‌های رزم را بر جای داشتند تا سپهدار طوس فرا رسد و تصمیم بگیرد که لشکر از کدام سو حرکت کند. چون طوس خرامان و سرکش بر سرکشان سپاه درآمد، گودرز به گفتگو با او پرداخت. طوس سخن از سختی راه بیابان به میان آورد و گفت: «اگر باد این بیابان خشک، عطر مشک و عنبر هم بیاورد، چون روزی تند برانیم، لشکر سخت نیازمند آب و آسایش خواهد شد. پس همان به که به سوی کلات و راه چرم برانیم و در میان سبزه و خرمی منزل کنیم؛ چرا که چپ و راست آن آبادانی و آب روان است و دلیلی ندارد که رنج بیابان به جان بخریم.» طوس افزود که در گذشته نیز همراه با گژدهم از این راه گذشته و جز کمی فراز و نشیب، رنجی ندیده است. گودرز سالخورده و پرمایه نگران شد و طوس را یادآور شد که شاه او را پیش‌رو کرده و نباید راهی برگزیند که زیانی به سپاه رسد یا دل شهریار از سرپیچی بیازارد، چرا که آزار شاه بدشگونی و بلا بر لشکر می‌آورد. اما طوسِ غرورزده پاسخی سبک داد و گفت که اندیشه بد به دل راه مده، زیرا دل شاه از این کار آزرده نخواهد شد. بدین ترتیب، هیچ‌کس دیگر سخنی بر زبان نیاورد و همگی تسلیم رای طوس شدند؛ فیلان و کوس‌ها به فرمان سپهدار طوس به سوی راه چرم و کلات به راه افتادند، بی‌آنکه بدانند این تصمیم چه طوفانی از سوگ و نبرد به پا خواهد کرد.