شبی از شب‌های دیرین، آن‌گاه که تیرگی بر پهنه گیتی دامن گسترانده بود، گودرز کشواد را خوابی شگفت و آسمانی فراگرفت. او در خواب دید که از سوی سرزمین ایران ابر پربارانی برآمد و بر فراز آن، سروش فرخنده ایزدی نمایان شد. سروش رازپوش به پهلوان سپیدموی گفت: «ای گودرز، گوش فراده تا از غم و تنگی رهایی یابی؛ در توران‌زمین، شهریاری نوخواسته و گران‌مایه از نژاد پاک سیاوش و کیقباد خفته است که مادارش تورانی و پدرش کیانی است. او که نامش کیخسرو است، چون به ایران‌زمین گام نهد، کین پدر بستاند و توران را زیر و زبر سازد. از میان همه پهلوانان و گردان ایران، هیچ‌کس جز فرزندت گیو نشانی از او نخواهد یافت؛ چرا که چرخش سپهر گردان چنین مقدر کرده است.»
چون خورشید زرین از پشت افق سر برآورد، گودرز بیدار گشت و رخسار بر خاک نیایش مالید و دادار جهان را سپاس گفت. آن‌گاه بر تخت عاج نشست و فرزند دلاور خویش، گیو را به پیشگاه خواند. گودرز راز رؤیای ایزدی را بر گیو آشکار ساخت و او را خجسته پی و پیروزاختر خواند. او گفت که ایزد پاک، کلید رهایی ایران از رنج و کین را به دست‌های تو سپرده است و نامت تا ابد در گیتی جاویدان خواهد ماند. گیو، دلیر و فرمان‌بردار، پیشانی بندگی بر زمین نهاد و پذیرفت که در راه این خویشکاری بزرگ روانه توران شود.
پس گیو تنها با اسپی بادپا و کمندی استوار آماده سفر شد و نخواست سپاهی گران همراه کند تا رازش بر دشمنان آشکار نگردد. او فرزند خردسال خویش، بیژن را به نیای بزرگوارش گودرز سپرد و بدرود گفت. گودرز با دلی پردرد و دیدگانی خون‌بار، فرزند شایسته خویش را نگران روانه دیار توران کرد، در حالی که نمی‌دانست آیا بار دیگر دلاور خویش را به چشم خواهد دید یا خیر، و به درگاه دادگر جهان دست به دعا برداشت.