چون فاجعه به پایان رسید، کاووس‌شاه سپاه خویش را به سوی پایتخت ایران براند و رستم در دشوارترین لحظات زندگی، بر دشت نبرد باقی ماند تا برادرش زواره فرارسد و از وضعیت سپاه توران آگاهی آورد. با دمیدن سپیده‌دم، زواره بازآمد و رستم غم‌زده، تابوت سهراب را برداشته و راهی زابلستان شد.
چون خبر بازگشت سوگوارانه جهان‌پهلوان به زال زر رسید، تمام مردم سیستان با دلی سوزان و چشمی گریان به پیشواز شتافتند. زال سپیدموی با دیدن تابوت نواده‌اش، از اسب با لگام زرین فرود آمد؛ رستم جامه بر تن دریده و با دلی ریش پیاده می‌رفت و پهلوانان سیستان کمربندهای رزم گشوده، سر بر خاک تیره می‌ساییدند. زال با اشک روان می‌نالید که شگفتا، دلاوری چنین کم‌سال که گرز گران برمی‌داشت و نشانه یگانگی میان مهان بود، دیگر هرگز از مادری زاده نخواهد شد.
با رسیدن به ایوان خویش، رستم تابوت را پیش نهاد، میخ‌ها برکند و پرده از کفن سهراب برداشت تا پهلوانان پیکر بی‌جان آن شیر جوان را ببینند. گویی ناله و دود از آسمان برآمد؛ سهراب در آن صندوق چنان خفته بود که پنداری سام نریمان است که از رزم خسته گشته و به خوابی خوش فرورفته است. رستم بار دیگر او را در پرنیان و دیبای زرد پیچید، تابوت را استوار ساخت و دخمه‌ای با شکوه و آراسته چون شایسته آن کوه دلیری بود بنا نهاد.
جهانی در سوگ آن پهلوان کم‌سال تیره و نابینا گشت، و رستم سرنوشت ناپایدار گیتی و راز سرپوشیده دهر را زمزمه می‌کرد؛ روزگاری که نوبت پادراهی و زندگی را به آدمی می‌سپارد و سپس کلید آن درِ بسته را از دسترس همگان دور می‌سازد، تا این داستان پرآب‌چشم پایان پذیرد و نوید داستان سیاووش آغاز گردد.