چون خورشید چهره پسِ پرده‌ی شب کشید و تاریکی بر دشت پهناور لشکر گسترد، رستم تهمتن پیشگاه شاه کاووس آمد. دل او لبریز از کین‌خواهی بود و میان به جنگ بسته. رستم از پادشاه رخصت خواست تا بی‌تاج و کمربند شاهی، نفوذ به قلب سپاه دشمن کند و از نزدیک بداند این نوبنیادِ جهان‌جوی کیست و چه سرورانی او را گرد آمده‌اند. کاووس بر بیداریِ دل و تندرستیِ تن پهلوان آفرین خواند. رستم جامه چوپانی و تبارِ تورک‌وار بر تن پوشید و شتابان رو به سوی حصار تورانیان نهاد.
چون به نزدیکی دژ رسید، بانگ نوشانوش و خروش شادخواریِ ترکان گوش شب را پر کرده بود. رستم پیلتن همچون شیری ژیان که بر گله آهوان تاخته باشد، پنهانی وارد دژ شد. نگاهش بر تخت بزم افتاد؛ سهراب را دید تکیه بر اورنگ زده، خوش‌سیما و بالابلند همچون سروی شاداب. بر یک دستش ژنده‌رزم و بر دست دیگرش هومان و بارمان، سواران نامدار، نشسته بودند. بازوان سهراب بسان ران هیون، سینه‌اش پهن چون سینه فیل و رخسارش پرخون و برافروخته بود. گرد بر گرد او صد هژبر‌دل از جوانان تورک و پنجاه پرستارِ زرین‌دستگاه به خدمت ایستاده بودند و آفرین بر قامت و نگین و تیغ او می‌خواندند.
رستم از دور در سایه‌سار ایستاده بود و این شوکت را نظاره می‌کرد. در این میان، ژنده‌رزم برای حاجتی از بزمگاه بیرون آمد و در تاریکی سروقامت نا آشنایی را دید که شباهتش به هیچ‌یک از سپاه توران نمی‌رفت. شتابان پیش آمد و بانگ زد: «تو کیستی؟ پیش آی و چهره‌ات را در روشنایی بنما!» رستم بی‌درنگ مشتی سهمگین بر گردن ژنده‌رزم فرود آورد؛ چنان‌که جان از تن او پر کشید و همان‌جا خشک شد و بر خاک افتاد.
سهراب در بزمگاه دیرزمانی به انتظار ژنده‌رزم نشست. چون دیر پایید، یاران را فرستاد. آنان پیکر بی‌جان ژنده‌رزم را یافتند که افتاده و جان به جان‌آفرین تسلیم کرده بود. با فغان و شگفتی بازگشتند و مرگ او را به سهراب خبر دادند. سهراب چون اسفند بر آتش برجست، با شمع و خنیاگران و چاکران بر سر پیکر ژنده‌رزم آمد. حیرت‌زده بر پیکر او نگریست و دلاوران را گرد آورد و گفت: «امشب جای غنودن نیست! باید نیزه‌ها را برکُشیم که گرگی به میان رمه آمده و سگ و شبان را آزموده است. اگر جهان‌آفرین یار باشد، فردا کین ژنده‌رزم را از ایرانیان خواهم ستاند!»
از آن سو، رستم راه بازگشت پیش گرفت. گیو که پاسدار شبانه سپاه ایران بود، در تاریکی گو پیلتن را دید. گرز کشید و فریاد برداشت و سپر بر سر کشید. رستم از نعرة او دانست که گیو طلایه‌دار است؛ بخندید و بانگ برداشت. گیو چون صدای جهان‌پهلوان را شناخت، پیاده شد و عذر خواست و پرسید در این شب تاریک کجا بوده است. رستم ماجرا و هلاکت ژنده‌رزم را بازگفت و سپس به خیمه کاووس‌شاه شتافت. رستم از قامت، بازو و شکوه سهراب سخن راند و گفت که در توران و ایران کسی را بسان او ندیده است؛ گویی سام سوار بار دیگر پای به جهان نهاده است. شاه و پهلوانان شگفت‌زده شدند و تا سپیده‌دم به ساز و می و آماده‌سازی لشکر پرداختند.