شاه کاووس، آشفته‌دل از خبر هجوم پهلوان نوجوان تورانی، به دبیر خویش فرمان داد تا نامه‌ای گران‌پایه و سرشار از ستایش به رستم تهمتن بنویسد. نامه با آفرین بر کردگار جهان‌آفرین آغاز شد و سپس با وصف دلاوری‌های بی‌همتای رستم ادامه یافت؛ پهلوانی که گشایندهٔ بند هاماوران، ستانندهٔ مازندران، و پناه‌گاه ایران‌زمین در برابر هر گزند است. کاووس در نامه یادآور شد که فرستاده‌ای فرخنده چون گیو گرانمایه این پیام حیاتی را می‌آورد و از رستم خواست تا به محض خواندن نامه، بی‌نگاه داشتن شتاب، با سپاهیان هوشمند زابل به سوی کانون نبرد بتازد، چرا که نبرد با چنین گوهر ناشناخته‌ای تنها در خور نیرو و گرز اوست. کاووس گیو را شتابان چون دود روانه ساخت و او را سوگند داد که شب و روز نشناسد و تا رسیدن به زابل آرام نگیرد. گیو بادپا راه سپرد تا به زابلستان رسید و بانگ طلایه‌داران به گوش زال دستان برخاست. رستم و بزرگان به پیشواز گیو شتافتند و او را با حرمت به ایوان خویش بردند. گیو نامهٔ شاه را سپرد و از بیم و هیبت سهراب سخن راند. تهمتن با خواندن نامه خندید و با شگفتی گفت که پیدایش سواری شبیه به سام گرد از میان ترکان باورکردنی نیست؛ او یادآور شد که تنها فرزندی خردسال از دختر شاه سمنگان دارد که هنوز بوی شیر از لبش می‌آید و سال‌ها تا نبرد فاصله دارد. پس رستم گیو را به بزم فراخواند تا روزی به شادخواری بنشینند و شتاب شاه را چندان جدی نگرفت. این بزم‌آرایی و نوشیدن می از یک روز به سه روز کشید و رستم در بی‌خبری و مستی، فرمان کاووس را فروگذاشت تا آنکه در روز چهارم گیو خشم و تندی شاه را یادآور شد و تهمتن، رخش را زین کرد و کوس جنگ بکوفت.