چون جهان‌پهلوان رستم، پیاده و گام‌زنان بر خاک، به نزدیکی باروی شهر سمنگان رسید، غوغا و آوای آمدنش در دهان‌ها پیچید و خبر به شاه و والاتباران شهر رسید. بزرگان و تاج‌داران سمنگان شتافتند تا پهلوان تاج‌بخش ایران‌زمین را پس از رمیدن اسبش، به گرمی پذیره شوند. شاه سمنگان با فروتنی در برابر تهمتن ایستاد و پرسید که چه بر سر شهریار پهلوانان آمده و که را جرأت آن بوده که با او از در نبرد درآید. شاه سمنگان وی را دلداری داد و گفت که تمام مردم این دیار مهر تو در دل دارند و گوش به فرمان و راه تو سپرده‌اند؛ جان و خواسته سروران این شهر زیر گام‌های توست.
رستم چون خلوص و مهربانی شاه را در سخن دید، بدگمانی خویش زدود و آگاهش ساخت که رخش بی‌لگام در مرغزار ناپدید شده و ردپای او تا به مرز سمنگان پیش آمده است. تهمتن هشدار داد که اگر اسب را بازیابند، سپاسگزار خواهد بود، اما اگر رخش ناپدید ماند، سر از تن سران دیار جدا خواهد گشت. شاه سمنگان رستم را آرام کرد و پیمان بست که هیچ‌کس توان دشمنی با او را ندارد و رخش در هر کجا که باشد بازیافته خواهد شد. او تهمتن را به کاخ خویش خواند تا شبی را به شادخواری و دور از اندیشه سپری کند.
رستم دعوت شاه را پذیرفت و روانه کاخ شد. شاه سمنگان خود در پیشگاه رستم به پای ایستاد، بزرگان لشکر و شهر را بر سر خوان فراخواند و بزمی شایسته پهلوان بیاراست. خنیاگران و ساقیانی ماهرو چون بتان طراز با ساز و باده به مجلس درآمدند تا غم از دل تهمتن بزدایند. رستم از می ارغوانی مست گشت و چون هنگام آسایش فرا رسید، او را به سرایی والامقام، آراسته به مشک و گلاب، راهنمایی کردند تا آرام گیرد.