بامدادان، هنگامی که خورشید هنوز بر ستیغ کوهساران نتابیده بود، دلیری و ملال بر خاطر جهان‌پهلوان رستم چیره گشت. تهمتن برای زدودن اندوه از دل، ترکش را پر از تیر کرد، کمربند کیانی بر میان بست و بر پشت رخش برنشست تا رو به سوی شکارگاه‌های مرز توران نهد. چون به نواحی مرزی رسید، بیابانی پهناور یافت که از گله‌های گورخر موج می‌زد. رخسار تاج‌بخش پهلوان چون گل سرخ برافروخت؛ با لبخندی از سر شادمانی، لگام رخش را رها ساخت و چون شیری درنده به میان گله تاخت. او به تیر و کمان، گرز و کمند، چندین گور بزرگ را بر خاک افکند.
سپس رستم توده‌ای عظیم از خاشاک و شاخه‌های خشک فراهم آورد و آتشی سهمگین برافروخت. تنه درختی کُفت و گورخری نر را که در چنگال پیلتنش به سبک‌باری پرِ مرغی می‌نمود، بر آن سیخ کشید و بر آتش برشته ساخت. چون کباب آماده گشت، رستم گوشت را از هم درید و بخورد و حتی مغز استخوانش را هم برآورد. آن‌گاه خسته از رنج روزگار، در آغوش چمنزار به خوابی سنگین و خوش فرو رفت، در حالی که رخشِ هوشیار در کنار جویبار آزادانه می‌چرید.
در همین زمان، دسته‌ای از سواران تورانی که از آن بیابان می‌گذشتند، چشمشان به بارهٔ گلگون و بی‌همتای رستم افتاد. آنان دور جویبار حلقه زدند و با دیدن زیبایی و شکوه رخش، بشتافتند تا او را به بند کشند. با وجود مقاومت، سواران کمندها افکندند، رخش را گرفتند و شتابان به سوی شهر بردند تا هر یک به زعم خود بهره‌ای از آن اسب بی‌نظیر ببرند.
چون جهان‌پهلوان از خواب بیدار شد و جویای مرکب وفادار خویش گشت، مرغزار را تهی یافت. رستم از هر سو بنگرید اما نشانی از رخش ندید. اندوهی جانکاه و شرمی سنگین بر دلش نشست؛ با خود اندیشید که اگر پهلوانان ایران بشنوند که تهمتن به خوابی مرگ‌وار فرو رفت و اسبش را از زیر پایش ربودند، چه ننگی بر نامش خواهد ماند! پس خشمگین و دل‌شکسته، زین و برگ و سلیح بر دوش گرفت و پیاده و سراسیمه، در پی ردّ پای رخش رو به سوی دیار سمنگان نهاد.