سهراب

داستان با اندیشه‌ای ژرف و رازآلود بر سرنوشت آدمی آغاز می‌شود؛ آن‌گاه که تندبادی ناگهانی برمی‌خیزد و نارسی پدیدآمده را پیش از شکوفایی بر خاک می‌افکند. آیا این گردش روزگار و جان‌ستاندن، ستمی آشکار است یا دادگریِ پنهان؟ اگر مرگ، قانونِ استوار آفرینش و عینِ داد است، پس این بانگ و شیونِ خاکیان از چیست؟ جانِ آدمی را به فراپشتِ این پرده‌ی راز راهی نیست و هیچ کس را یارای آن نبوده که بر این درِ بسته چیره شود. شاید مرگ، گشودنِ راهی به سرایِ آرامش و والاتر باشد. دمِ واپسین، چون آتشی هولناک برنا و فرتوت نمی‌شناسد و چون مرگ بر اسبِ فنا رکاب کشد، جایِ هیچ درنگی در این سرای سپنجی نیست. پس اگر دل از فروغِ ایمان روشن داری، خاموشی و تسلیم گزین که بنده را بر رازهای پروردگار دسترس نیست، مگر آن‌که جان با اهریمن دمساز شده باشد. در این گیتی تنها باید چنان کوشید که توشه‌ی نیک فرجامِ آدمی گردد. اکنون، با این اندیشه‌ی بیدار، حماسه‌ی پردرد و رزمِ سهراب با پدرش رستم آغاز می‌شود.