کوس نبرد و کوچ بربستند و کاروان پادشاهی از بست و نیشابور گذشت تا به مرز طوس رسید. خبر ورود سپاه و فرّ کیانی به گوش ماهوی سوری، مرزبان طوس رسید. او با لشکری انبوه از نیزه‌داران و زره‌‌پوشان به پیشواز روان شد. چون چشم ماهوی بر درفش بزرگ شاهی و شکوه کیانی افتاد، شتابان از باره خویش فرود آمد و در برابر شهریار رسم بندگی به جای آورد. او با دیدگانی پر از اشکِ آزرم، بر خاک گرم قدم نهاد، زمین را بوسه داد و نیایش ساخت.
فرخ‌زاد چون استقبال گرم و رده کشیدن سپاه ماهوی را دید، دلش از شادمانی آکنده گشت و رو به ماهوی پندهای فراوان گفت که: «اینک شاهنشاه از نژاد کیان را به تو می‌سپارم تا کمر به خدمت او ببندی. نبايد حتی نسیمی بر او بوزد که مایه رنجش وی گردد. مرا فروافتادن به راه ری در پیش است و نمی‌دانم کی بار دیگر تاج کیانی را خواهم دید؛ چه بسیار نامداران و گردان که در رزم با این نیزه‌داران عرب تباه شدند. پهلوانی چون رستم فرخ‌زاد که جهان خردمند نظیرش را ندیده بود، به دستِ آن نیزه‌داران تباه گشت. یزدان روان او را در بهشت جای دهد و بر دشمنانش درد و بلا نازل گرداند.»
ماهوی سوری پاسخ داد: «ای پهلوان، شاهنشاه فروغ دیدگان و روشنی روان من است. من این امانت و پیمان تو را با جان و دل پذیرفتم و شهریار سپهر برین را پاسدار خواهم بود.» پس فرخ‌زاد هرمزد، بر پایه فرمان شاه، راه ری را در پیش گرفت.
روزگاری بر این بگذشت و گردش چرخ گردون مهر و وفاداری را از مغز ماهوی بداندیش زدود. آن که خویشتن را چون شبانی بی‌مقدار می‌دید، هوای تخت و پادشاهی در سر پروراند. خویشتن را به بیماری زد تا از پرستش و خدمتگزاری شاه سر باز زند و زمینه خیانت و شوم‌بختی را فراهم آورد.