شب‌هنگام که چادر قیرگون تاریکی بر جهان دامن گسترد و اختران در فلک درخشان گشتند، با طنین بانگ پاسبانان، بهرام چوبین قلم و قرطاس خواست. دبیرِ فرزانه و بخشنده پیش آمد و دوات و قلم نزد آن سالار نهاد. بهرام او را فرمان داد تا بر پارچه‌ای از پرنیانِ والامقام عهدنامه‌ای بنویسد که در آن آمده بود: بهرام، شاهی پیروزبخت، سزاوار تاج و زیبای تخت است و در جهان پنهان و آشکار جز راستی نمی‌جوید. چون نامه به پایان رسید، شمع‌ها را برداشتند و شبِ تار را در اندیشه‌های دراز گذراندند.
با سپیده‌دم و ناپدید شدن چادر لاجوردی شب، چون جهان از فرّ خورشید زرّین‌گشت، مردی خجسته‌روز در ایوان شاهی تخت مرصع نهاد. ایوانِ شاهی چون عاجِ سپید آراسته شد، تاج کیانی از سقف آویخته گشت و بسترِ تخت زرین گسترده گردید. بهرامشاه بر تخت برآمد، تاج بر سر نهاد و دبیر نامه عهد کیانی را آورد. والامقامان و بزرگان همگی گواهی نوشتند که بهرام شهریار گیتی است و بر آن مهر زرین زدند. بهرام بانگ برآورد که این پادشاهی از آنِ من است و یزدان پاک بر این امر گواه است؛ بادا که هزار سال این شهریاری در دودمان من، از پسری به پسری دیگر، پایدار بماند.
این روز در ماه آذر و روز هور بود. سپس بهرام به ایرانیان گفت که دیگر کینه و دشمنی از میان برداشته شده، اما هر کس با پادشاهی من همداستان نیست—خواه راستگو باشد و خواه کژاندیش—باید ظرف سه روز خاک ایران را ترک کند و در روز چهارم، چون خورشید برآید، به نزد خسرو رود. حاضران بر او آفرین دادند، اما نه از ته دل؛ چرا که دلِ وابستگان و وفادارانِ خسروپرویز از این پادشاهی به درد آمده بود. پس آنان وطنِ خویش را ترک گفته، پراکنده شدند و راه مرزهای روم و جایگاه خسرو را در پیش گرفتند.