چون یزدگرد پیشنهاد منذر را بشنید، آغاز و انجام کار را بسنجید و خرسند گردید. پس شاهزاده بهرام را به وی سپرد و خلعتی گرانبها بر قد او دوخت و سرش را به گردون برافراخت. کاروانی آراسته از اسبان، شتران، هودج‌ها و دایگان بی‌شمار از درگاه شاه تا دشتِ پهناور به راه افتاد و بازارهای شهر آذین بسته شد. چون منذر به سرزمین یمن بازآمد، مردم شهر به پیشوازش شتافتند. او از میان بزرگان دهقان و تازی، چهار زن اصیل و شایسته را برای دایگی شاهزاده برگزید تا بهرام را شیر دهند و پرورش بخشند. چهار سال او را با ناز و مهر پروردند تا از شیر بازگرفته شد.
چون بهرام به هفت‌سالگی رسید، اندیشه‌ای بزرگانه در سر داشت. رو به منذر کرد و گفت که مرا کودک شیرخواره مپندار و به فرهنگ‌آموزان و دانایانم سپار تا بیکار نمانم. منذر با شگفتی پاسخ داد که هنوز خردسالی و وقت بازی توست. اما بهرام پاسخی نغز و استوار داد که دانش به سال نیست بلکه به جوهر جان است؛ هر که وقت آموختن را فروگذارد، روزگار خویش را زیان‌زده ساخته است. سرِ همه راستی‌ها دانش ایزدی است و من باید هنرهای سزاوار پادشاهی را فراگیرم. منذر از خرد و گفتار والای این کودک مبهوت گشت و آفرین‌گویان، سه موبد دانا و ارجمند را از شورستان فراخواند؛ یکی برای آموزش دبیری و خط، دیگری برای آیین شکار با باز و یوز، و سومی برای آیین رزم، چوگان، تیر و کمان و سوارکاری.
بهرام در نزد این استادیاران چنان شگفت‌انگیز بالید که در هجده‌سالگی پهلوانی چون خورشید فروزان شد. او بر تمام فنون دبیری، فرهنگ، رزم‌آوری و سواری دست یافت و دانا ساختن خویش را به کمال رساند. پس به منذر گفت که استادان مرا پاس دار و به موطن خویش بازگردان، چرا که دیگر مرا به آموزش آنان نیازی نیست. منذر به استادان پاداش و هدیه‌های فراوان بخشید و آنان با دلی شاد بازگشتند.