چون سپاه کینه‌توز سلم و تور به مرزهای ایران‌زمین نزدیک شد، آگاهی به شهریار سالخورده، فریدون فرخنده رسید. فریدون بی‌درنگ سپاهی گران به سپهسالاری نبیرهٔ خویش، منوچهر نوخاسته، از کوهسار به سوی هامون فرستاد. فریدون پندهای گران‌سنگ داد و منوچهرِ دلیر کمر به کین‌خواهی نیایش ایرج بست و زره رومی بر تن کرد.
سپس قارن رزم‌جو پرچم کاویانی را برافراشت و سپاه شکوهمند ایران با زره‌پوشان، گرزداران و پیلان جنگی از بیشهٔ نارون و تمیشه بیرون آمد. لشکر به آرایشی بس شگرف آراسته شد؛ منوچهر همراه با سرو، شاه یمن، در قلب سپاه جای گرفت، میمنه به سامِ یل و قباد سپرده شد و میسره به گرشاسپ واگذار گردید. قباد بر طلایهٔ سپاه گماشته شد و گرد تلیمان بر کمینگاه نشست.
خبر آمادگی سپاه ایران به سلم و تور رسید. آنان دژ الانان را پشت سر نهادند و به دشت نبرد تاختند. تور چون با قباد روبه‌رو شد، پیامی آکنده از اهانت برای منوچهر فرستاد و او را شاهی بی‌نیای مادری دانست که تنها از دخت ایرج زاده شده است. قباد پاسخ داد که هراس از تیغ ایرانیان به‌زودی جانتان را خواهد سوخت و پیام را به منوچهر رساند. منوچهر از نادانی تور خندید، به نام یزدان سوگند یاد کرد که فرزندی ایرج و تبار خویش را با سر بریدن تور بر همگان آشکار خواهد ساخت و فرمان داد تا پیش از نبرد، خوان و بزم آراسته سازند.