چون نیم روز بگذشت و کینه در دل دو برادر کینه‌توز زبانه کشید، تور و سلم اندیشه بیهوده از سر بیرون راندند و تدبیری تیره‌گون انداختند. آنان هم‌رای شدند که با فرا رسیدن شامگاه، شبیخونی سهمگین بر لشکر ایران زنند و دشت و هامون را از خون ایرانیان سرخ سازند. اما کارآگاهان و دیده‌بانان منوچهر از این راز نهان آگاه شدند و شتابان بر سُم اسبان تازیختند تا شاه جوان را آگاه کنند. منوچهر هوشمند با شنیدن خبر، بی‌درنگ گوش به چاره‌جویی سپرد؛ او فرماندهی تمام سپاه را به قارن، سالار دلاور، واگذارد و خود با سی هزار پهلوان شمشیرگذار و نامور در کمین‌گاهی مناسب پنهان شد.
چون شب چادر تاریک خود را بر جهان گسترانید، تور با لشکری صد هزار نفری، کمر به کارزار بسته و تیر در کمان نهاده بر لشکرگاه ایران تاخت. اما چون به مقصد رسید، برخلاف پندارش، سپاه ایران را استوار و پابرجا با درفش‌های فروزان برافراشته دید. تور که راه بازگشتی نداشت، بانک برآورد و کارزار درگرفت. گرد سواران چون میغ تاریک آسمان را پوشاند و تیغ‌های پولادین چون صاعقه بر درخشش درآمدند؛ گویی هوا شعله‌ور شد و زمین از تف الماس‌گون خنجرها بسوخت. در آن غوغا و آوای جگرشکاف پولاد، منوچهر شاه ناگهان از کمین‌گاه بیرون تاخت و راه بر تور از هر دو سو بسته شد.
تور چون خود را گرفتار دید، عنان پیچید و روی به فرار نهاد. منوچهر شاه چون اژدهایی کینه‌خواه از پس او تند راند و به نیزه‌ای گران بر پشت تور زد چنانکه خنجر از دست آن ستمگر افتاد. سپس شاه ایران چون باد او را از زین برگرفت و بر خاک افکند و داد مردی بپرداخت. بی‌درنگ تیغ کشید و سر ناپاک تور را از تن جدا ساخت تا پیکرش طعمه دد و دام گردد. آن‌گاه منوچهر پیروزمند و سرافراز به میان لشکر خویش بازآمد تا نبرد را به فرجام رساند.