چون اسکندر فاتح بر اورنگ پادشاهی کیانیان تکیه زد، سخن خویش را با نام ایزد پیروزگر آغاز کرد و بانگ برآورد که جانِ شهریاران باید همواره هم‌نشین و قرین خرد باشد. او یادآور شد که نیکی و بدی این گیتی سپری خواهد شد و هیچ آفریننده‌ای را از چنگال بی‌رحم زمانه رهایی نیست؛ از این رو، نادیده گرفتن پروردگار و نهراسیدن از او، سرچشمهٔ تمام پلیدی‌هاست. اسکندر فرمان داد که درهای بارگاهش بی‌هیچ مانعی به روی همگان باز باشد؛ هر دادخواهی، چه در چاشتگاه بیاید و چه در دل شب، به محض آنکه لب به تظلم بگشاید، داد خویش را خواهد یافت. او اعلام داشت که چون خداوند فیروزی‌بخش، فرّه ایزدی را به او ارزانی داشته و درهای بخت و کامروایی را گشوده است، تمام رعیّت و زیردستان—از کوه‌نشینان و صحرانشینان تا مردم دریاها و شهرها—باید از خوان دادگری او بهره‌مند شوند. او به پاس این پیروزی، باژ و مالیات جهان را تا پنج سال بخشید و فرمان داد تا ثروت شاهی میان درویشان و نیازمندان تقسیم گردد. با پایان این خطبهٔ شکوهمند، غریو آفرین و ستایش از سراسر ایوان شاهی برآمد و اسکندر پس از آن با مشاوران و رای‌زنان خردمند خویش به تدبیر امور کشوری نشست.