چون روزگار آزمون و آشکار ساختن گهرِ فرزندان به سر آمد، فریدون‌شاه رازِ درون خویش برآفتاب افکند و تصمیم بزرگ خویش را آشکار ساخت. او پهنهٔ گیتی را به سه بخش والامقام قسمت نمود: گسترهٔ نخست، دیار روم و اقلیم خاور بود؛ بخش دوم، سرزمین توران، ترک و چین؛ و بخش سوم، قلب دلاوران و خاک مقدس ایران‌زمین.
شاه پیشدادی نخست بر فرزند مهتر خویش، سلم، بنگرید و ملک روم و پهنهٔ خاور را شایستهٔ او دید. پس فرمان داد تا سپاهی گران و آراسته برای وی برگزینند و سلم با غرور و شوکت تمام لشکر خویش را به سوی خاور روانه ساخت. او بر تخت کیانی آن دیار قدم نهاد و مردمان آن بوم و بر وی را «خاورخدای» نامیدند و فرمانش را گردن نهادند.
سپس فریدون پادشاهی توران‌زمین را به فرزند میانی، تور، بخشید و او را سالار و شهریارِ ترکان و فغفور چین گردانید. لشکری آراسته به همراهش کرد و تور با کلاه گوشوار و سپاهی رزم‌آور به دیار خویش تاخت. چون بر تخت کیانی توران برنشست، بزرگان و سروران بر سر و روی او گوهر افشاندند و وی را به پاکی و والایی، «توران‌شاه» خواندند.
چون نوبت به خردسال‌ترین و گرامی‌ترین فرزند، ایرج، رسید، فریدون تاج و تختِ تاج‌بخش ایران را بر قامت او آراسته دید. او شاهیِ ایران‌زمین، دشتِ نیزه‌وران و افسرِ سروران جهان را به ایرج واگذار کرد؛ چرا که این فرزند فرخنده پاداش و شایستگیِ آن تاج، مهرِ شاهی و تختِ عاج را دارا بود. بدین‌سان، هر سه برادر با شادمانی و کامروایی بر قلمروهای خویش قرار یافتند و روزگاری از آرامش و دادگری بر زمین سایه افکند.