شاه گشتاسپ بر تخت کیانی تکیه زده بود و بزرگان و نامداران کشور را بار عام داده بود که اسفندیارِ شیراوژن با گرزی گاوسار در دست و کلاه کیانی بر سر، هم‌چون شیری ژیان وارد انجمن شد و به ادب در برابر شهریار ایستاد. گشتاسپ با دیدن چهرهٔ فروزان فرزند، او را از جان عزیزتر داشت و فرمان داد تا تاج زرین، گنج‌های شایگان و درفش کاویانی به او واگذار شود. شاه به اسفندیار گفت که زمان نشستن بر تخت پادشاهی هنوز فرا نرسیده، اما او باید پای بر زین نهد و سراسر گیتی را به آیین پاک زرتشت درآورد.
اسفندیار، تیغ‌زنِ گردکش، سپاه برداشت و گام در راه نهاد؛ او از دریاها و تاریکی‌ها گذشت و راه روم، هندوستان و یمن را پیش گرفت. پادشاهان آن دیارها همگی در برابر شکوه و نیروی او سر فرود آوردند، آیین کهن بت‌پرستی را رها کردند، بت‌ها را بر فراز کوه‌ها بسوختند و به جای آن‌ها آتش‌های مقدس افروختند. نامه‌ها از هر سو به نزد گشتاسپ رسید که ما به دین خدا گرویده‌ایم و خواهان کتاب زند و اوستا هستیم. گشتاسپ نیز متون مقدس را به همراه موبدان به هر گوشه از جهان فرستاد.
جهان از بدی‌ها پاک شد، امنیت و داد پدیدار گشت و اسفندیار پس از پیروزی‌های بزرگ، کمر زرین گشود و به آسایش پرداخت. سپس گشتاسپ، برادر اسفندیار، فرشیدورد دلاور را به فرمانروایی خراسان برگزید. اسفندیار نامه‌ای به پدر نوشت و نوید داد که جهان به بهشتی خرم مبدل گشته، کشاورزان در ایمنی تخم می‌کارند، هیچ کس از ستم نگران نیست و سایهٔ همای سعادت بر تمام پهنهٔ زمین گسترده شده است.