چون سپاه ستم‌پیشه توران در هم شکسته شد، گشتاسپ‌شاه، خسرو نامدار کیانی، پیروزمندانه از رزمگاه به مقر شهریاری خویش بازآمد. شاهین فرخندگی بر فراز تاجش بال گشوده بود و عزمش بر استواری پایه‌های دادگری در مرزهای ایران‌زمین قرار گرفت. او پگاهان بستورِ جوان، فرزند زریرِ جاویدنام را پیش خواند و فرمان داد تا سپاهی گران از سواران کینه‌خواه و نیزه‌گزار برگیرد و در پی ارجاسپِ گریخته بتازد.
بستور، با دلی مالامال از شوق انتقام پدر، بامدادان کوس نبرد بربست و ده هزار سوار گزیده از آزادگان ایران‌زمین را رهسپار مرزهای توران ساخت. گشتاسپ او را فرمود تا از معبرهای ایتاش و گذرگاه‌های خلّخ بگذرد و هر آن کس از سپاه دشمن را که در رزم با زریر دست داشت، به تیغ کین بسپارد و هیچ امانی به خبیثان ندهد. هم‌زمان، زخمیان سپاه ایران با اکرام فراوان به نزد پزشکان دانای میهن گسیل شدند تا جراحت‌های نبرد از تنشان زدوده گردد.
پس از گسیل داشتن سپاه بستور، گشتاسپ‌شاه بر تخت کیانی نشست و تاج شاهنشاهی بر سر نهاد. همای فرخنده شهریاری و عنایت ویژه خویش را به پور مهین خویش، اسفندیارِ رویین‌تن ارزانی داشت و درهای گنجینه‌های کهن را به روی لشکریان و نامداران گشود. شاهنشاه هیچ پهلوان و بزرگواری را بی‌بهره نذاشت؛ به هر یک بر پایه مرتبه و والایی‌اش ایالت، شهر، خلعت و سیم‌وزر بخشید و آنان را با دلی شادمان و کامروا به سوی خانه‌هاشان فرستاد.
سپس شاه به کاخ بلند خویش درآمد و فرمان داد تا آذر مقدس را افروختند؛ دود عود و عنبر فضا را عطرآگین ساخت و خاک کاخ با زر پاک آراسته گشت. این آتشکده و کاخ باشکوه را «خان گشتاسپیان» نامیدند و جاماسپِ فرزانه و مبدِ بزرگ را بر درگاه آن گماشتند تا نیایش خداوند جهان‌افزای را برپای دارد. نامه دادگری و پیروزی به سراسر مرزداران ایران فرستاده شد و شاه یادآور گشت که یزدان پاک ایرانیان را تنها نگذاشته و شب تیره را به سپیده پیروزی بدل ساخته است.
چون آوازه پیروزی گشتاسپ و زبونی ارجاسپ در گیتی پیچید، قیصر روم و شهریاران هند و سند و بت‌پرستان مشرق‌زمین، فرستادگان خویش را با کاروان‌های پُر از پیلواره‌ها، اسبان آراسته، غلامان زربفت و باج و گزیت‌های سنگین به درگاه کیانی فرستادند و سر بر آستان فرمانروایی ایران نهادند.