چون اسفندیارِ گرانمایه عزمِ ستاندنِ کینِ زریر کرد، بر اسبِ زرین‌تکِ خویش زین نهاد و شتابان رو به آوردگاه نهاد. او سپاهِ فرهمندِ کیانی را به سه بخشِ برابربخش کرد: بخشی را به بستورِ دلاور، فرزندِ زریر بازسپرد؛ بخشِ دیگر را به برادر خویش، فرش‌آورد، و بزرگان و گردانِ ایران واگذار کرد؛ و بخشِ سوم را برای خویشتن نگاه داشت و چون ابری خروشان بر میدان نبرد بانگ برآورد. بستورِ پاک‌تن و فرش‌آوردِ شمشیرزن پیشاپیشِ اسفندیار به پا خاستند و هم‌پیمان گشتند که حتا اگر تیغِ دشمن زمین را بشکافد، هیچ‌یک از نبرد روی برنتابند و دست از کین‌جویی برندارند. ایرانیان هم‌داستان و یکدل، تنگِ اسبانِ خویش را محکم بستند و جهان را به زره و جوشن بیاراستند. تا تهمتن و جوانانِ ایران اسبان را برانگیختند، رزمگاهی بس تنگ از کشته‌های تورانیان پدید آمد و از سرخیِ خونِ روان بر کوه و دشت، آسیاب‌ها به گردش درآمد. ارجاسپ چون دید که اسفندیار نیزه گرانِ خویش را بر سرکشانِ یبغونژاد می‌راند و سینه و پشتِ پهلوانان را می‌دوزد، دریافت که هیچ‌کس را یارای ایستادگی در برابرِ او نیست. با تیره‌شدنِ روز و شکستِ صفوفِ سپاه، ارجاسپ بیمناک گشته و روی به بیابان نهاد و گریخت. ایرانیان بی‌درنگ به دنبالِ لشکرِ بی‌شمارِ چینیان افتادند و از دمِ تیغ گذراندند و بر هیچ‌یک ببخشودند.