چون بانگ خروشان گشتاسپ‌شاه بر فراز کوهسار پیچید، اسفندیار، آن گو تهمتن و شاهزاده پیروزمند، سر به زیر افکند و نیزه در مشت، سوار بر دیزه‌اسبی پیل‌پیکر و بادپا، چون دیوی گسسته از بند بر قلب لشکریان توران تاخت. گردان دشمن زیر سم باره‌اش پایمال شدند و تیغ برانش همچون تندبادی که بر برگ‌های گل افتد، سرها از تن جدا ساخت؛ خوفی شگرف بر جان هر کس که او را می‌دید افتاد.
در همان هنگام، بستور، فرزند خردسال و دلاور زریر سپهسالار، از خیمه‌گاه بیرون آمد و به سراغ اسپ‌دار پدر رفت. باره‌ای تیزرو و تازه‌نفس خواست، زین زرین بر پشتش نهاد، برگستوان بر کشید، کمند پیچان بر فتراک بست و جوشن رزم بر تن کرد. او پنهانی و نیزه به دست، اسب را به سوی رزمگاه راند تا نشانی از پیکر پدر یابد. در میان گرد و غبار نبرد، به گردی دلاور به نام اردشیر برخورد و سراغ زریر را گرفت. اردشیر با اندوه او را به سوی درفش سیاه لشکر راهنمایی کرد، جایی که پیکر پاک زریر بر خاک افتاده بود.
بستور چون به نزدیکی پیکر پدر رسید، جهان روشن در چشمش تیره گشت. هوش و تاب از جانش برفت و خود را از زین بر زمین انداخت. او سر پدر را بر دامن کشید و با ناله‌های جانسوز فریاد برآورد که ای ماه تابان و چراغ دیده من، مرا در رنج و سختی پروردی و اکنون سر بر کدام بالین سپرده‌ای؟ تو که همواره آراینده کشور و تشنه نبرد بودی، اینک نارسیده به کام بر خاک خفته‌ای.
بستور خروشان و گریه‌کنان بر باره نشست و به نزد گشتاسپ‌شاه شتافت. شاه با دیدن چشمان پرآب بستور علت را جویا شد و بستور پاسخ داد که پدرم زریر با محاسن مشکین پر از خاک بر زمین گرم رزمگاه افتاده است. با شنیدن این سخن، روز روشن بر گشتاسپ تیره شد، تن پیل‌پیکرش از غصه نزار گشت و فریاد برآورد تا اسب سیاه و کلاه‌خود رزمش را بیاورند تا خود به میدان رود و آتشی از کین برانگیزد که دودش به کیوان رسد.
اما بزرگان و نامداران سپاه گرد آمدند و همداستان گشتند که روا نیست شهریار جهان خود به کین‌خواهی پا به میدان کارزار گذارد. پس دستور خردمند به شاه پیشنهاد کرد که باره رزم را به بستور بسپارد تا این جوان کینه‌خواه، کین خون پدرش زریر را از دشمنان بازستاند.