از میان گرد و غبار میدان نبرد، گرامی، پور پهلوان و هوشمند جاماسپِ دستور، چون کوهی استوار و سوار بر خنگ بادپای خویش به صف نبرد تاخت. او که در دلاوری به رستم دستان می‌مانست، در برابر سپاه چین ایستاد و با بانگی رعدآسا نبردخواه شد و نامخواست، جادوگر کینه‌توز تورانی را به مبارزه طلبید. نامخواست چون ستونی سنگی به میدان آمد و دو نبردآزما با گرز و نیزه و تیغ بر یکدیگر تاختند. زورمندی و خشم گرامی چنان بود که پهلوان تورانی تاب نیاورد و رو به گریز نهاد. گرامی با دلی آکنده از کینهٔ یارانِ بر خاک افتاده، خود را به دل صفوف دشمن زد و رزم‌گاهی خونین بپا ساخت.
در میان آن شورش و غبار تیره، ناگهان درفش فروزندهٔ کاویانی از پشت پیل سپردار ایرانیان بر زمین افتاد. گرامی با دیدن پرچم پرنیان بر خاک، بی‌درنگ از باره فرود آمد، پرچم را برداشت و خاک از چهره‌اش زدود. گردان چین چون او را دارندهٔ درفش فریدون دیدند، از هر سو بر او هجوم آوردند و تیغ بر دستش فرود آوردند. گرامی، آن پهلوان بی‌باک، درفش را به دندان گرفت و با دست دیگر گرز می‌چرخاند و می‌جنگید تا آنکه زیر ضربات بی‌شمار دشمن بر خاک گرم افتاد و جان سپرد.
پس از او، بستور شیردل، فرزند زریرِ نامدار، به کین‌خواهی پدیدار شد و شمار زیادی از بدخواهان را به تیغ بی‌دریغ سپرد و پیروزمندانه روانه شد. سپس نیوزار، شاهزادهٔ کیانی و پور گشتاسپ، سوار بر اسب تیزروِ خویش «شولک»، به میدان تاخت. او همتای پدر در خشم و شکوه بود و آوای هم‌نبردی برآورد. چون سواران چین بر او تاختند، نیوزار همچون شیری ژیان شصت تن از نامداران توران را با گرز گران از پای درآورد. اما سرانجام تقدیر آسمانی رقم خورد و تیری چرخ‌پرتاب بر پیکرش نشست و او را از زین شولک بر خاک افکند.
با افتادن نیوزار، خشم و شیون لشکریان اوج گرفت و جنگی خونین آغاز شد که دو هفته به درازا کشید. چهارده شبانه‌روز هیچ سواری نیاسود و دشت و کوهستان از خون کشته‌شدگان چون گلستان لاله سرخ گشت، چنان که رفتن بر راه‌ها از انبوه پیکرهای افتاده بر خاک ناممکن شده بود.