چون پیکانِ تندپای، خبرِ دهشت‌بارِ هجومِ سالارِ چین، ارجاسپ، را به پیشگاهِ گشتاسپ‌شاه آوردند، دمان از اندیشهٔ کین‌خواهی دشمنِ دیرین لبریز شد. ارجاسپ سپاهی بیکران گرد آورده و دلاورِ نامدار خویش، خشاش، را بر پیشتازانِ لشکر گماشته بود تا مرزهای پرگهرِ ایران را به آتش و ویرانی کشد. گشتاسپ چون از زیان‌کاری و اهریمن‌خویی خاقان آگاه گشت، بامدادان فرماندهِ کلِّ سپاه را فراخواند و دستور داد تا پیلانِ جنگی را بیارایند و لشکریان را به صف درآورند.
سپس نامه‌هایی تند و آتشین به همگیِ مرزداران و مرزبانانِ پهناورِ ایران نگاشت و آنان را آگاه ساخت که دشمنِ بدخواه پای بر خاکِ پاکِ میهن نهاده و راهِ رادی و آزادگی را زیر پا گذاشته است. چون نامه‌های شاه به دستِ دلاوران و آزادگان رسید، سراسرِ خاکِ ایران غوغا شد. از هر سو پهلوانان و گردانِ گیتی کمرِ رزم بستند و چون سیلاب به درگاهِ خسرو کیانی شتافتند؛ چنان لشکری انبوه بر گردِ کاخِ شاهی گرد آمد که شمارِ ایشان از گیاهانِ روی زمین افزون می‌نمود.
گشتاسپ‌شاه، چون آن سپاهِ بی‌شمار و گردانِ آماده‌به‌رزم را دید، دلش از شادی و شکوه شگفت‌زده گشت. روزِ دیگر، شاه در میانِ موبدان، بزرگان، دانایان و اسپهبدان، درگاهِ گنجینهٔ کهنِ جمشید را گشود و زر و درمِ دو ساله را میانِ لشکریان بخشید و جامهٔ رزم و جوشن به ایشان داد. آن‌گاه کوسِ جنگ بربستند و درفشِ همایون و فرخندهٔ شاهی را پیشاپیشِ گردان به حرکت درآوردند.
سپاهِ ایران به سوی میدانِ نبرد با ارجاسپ به راه افتاد؛ گردِ پای پیادگان و سواران چنان آسمان را تیره کرد که خورشیدِ تابنده در چنبرهٔ گردوغبار ناپدید شد و روزِ روشن چون شبِ تار گشت. بانگِ اسبان و خروشِ کوس و کرنا چنان درهم آمیخت که گوش از شنیدن بازماند. درفش‌های بی‌شمار در میانِ غبار برافراشته شد و نیزه‌ها چون درختانِ کوهسار و نیستانِ بهاری سراسرِ افق را پوشاند، و گشتاسپ‌شاه با لشکری که جهان نظیرش را ندیده بود، کشور به کشور به پیش می‌تاخت.