چون فریدون بر اورنگ پادشاهی تمکین یافت و جهان را از لوث ستم پاک دید، تاج و تخت مهی به رسم کیان بیاراست. در نخستین روز از ماه مهر، کلاه کیانی بر سر نهاد و فرمان داد تا آتشی بس شکوهمند برافروزند و عنبر و زعفران بر آن بسوزند. او در این روز خجسته، آیین پرشکوه مهرگان را بنیاد نهاد تا فرزانگان با جام‌های یاقوت‌گون نَبید برگیرند و جهان نو را با دادگری و خرم‌پیروزی جشن گیرند. فریدون مردمان را پند داد که دل از آز و اندوه بپردازند و راه ایزدی پیش گیرند، چه اینکه جهان بر هیچ‌کس پایدار نخواهد ماند. در این میان، فرانک مادر فریدون که تا آن دم از شاهی فرزند خویش بی‌خبر بود، آگاه شد که روزگار ستم ضحاک به پایان رسیده و فرزند دلیرش بر تخت کیانی تکیه زده است. فرانک سر و تن بشست و پیشگاه جهان‌داور به نیایش ایستاد؛ سر بر خاک نهاد، بر ضحاک نفرین فرستاد و خدای را بر این گردش نیکوی روزگار سپاس گفت. او سپس نیکی در نهان پیش گرفت؛ یک هفته نیازمندان را بی‌آنکه شناسا شوند نواخت و هفته دیگر بزمی خسروانی برای مهان و بزرگان بیاراست. فرانک تمام گنجینه‌ها، جامه‌های شاهوار، گوهرها، اسبان تازی با طوق‌های زرین و سلاح‌های نبرد از جمله جوشن و خُود و تیغ را بر شتران بار کرد و همراه با آفرین‌های مادرانه نزد شاه فرستاد. فریدون خواسته مادر را بپذیرفت و بر او آفرین خواند. آن‌گاه سران سپاه و جهان‌دیدگان از سراسر گیتی به درگاه فریدون شتافتند، زر و گوهر بر تاج او افشاندند و دست به آسمان برداشته، جاوید ماندن پادشاهی دادگرانه او را از یزدان خواستار شدند. فریدون پس از آن سراسر جهان را بگردید؛ هر جا ویرانی و بیداد دید به دادگری و آبادانی بدل ساخت، درختان سرو و گلبن به جای گیاه هرزه بکاشت و از آمل بگذشت و در بیشه نامدار تمیشه جای گرفت.