چهل سال پیش از پایان روزگار ستم‌بارهٔ ضحاک، تیرگی قضا بر آسمان جهانداری او سایه افکند. شبی از شب‌های دیرباز، ضحاک در ایوان شاهی در کنار ارنواز به خواب فرو رفته بود که ناگاه شبحی بس هولناک بر خوابش چیره شد. در رؤیا دید که از کاخ شهریاران سه جنگاور پدیدار شدند؛ دو مهتر و یکی کهتر در میان، با بالایی چون سرو آزاد و فرّ والای کیانی. آن کهتر گرزه‌ای گران با سری به کردار گاوسار در دست داشت، شاهوار گام برمی‌داشت و خشمگینانه به سوی ضحاک تاخت. او گرز بر سر ضحاک کوبید، پالهنگ بر گردنش افکند و او را خوار و نالان کشید و تا به دامنهٔ کوه دماوند دواند.
ضحاک از بیم و هراس چنان بانگ برآورد که ایوان صدستون شاهی به لرزه درآمد. ارنواز خورشیدرو و شهرناز از خواب جستند و شگفت‌زده علت پرخاش و لرزهٔ ماهروی را جویا شدند. ضحاک راز کابوسش را آشکار کرد و گفت که اگر حقیقت این خواب بر ملا شود، جانش به لب خواهد رسید. ارنواز، بانوی پرتدبیر، شاه را پند داد که بیم به دل راه ندهد؛ چرا که جهان در زیر نگین فرمان اوست و دیو و پری و مردم همه مطیع اویند. پس پیشنهاد کرد که اخترشناسان، موبدان و افسونگران از سراسر کشور گرد آیند تا راز خواب را بازکاوند و چاره‌ای بیندیشند.
با برآمدن سپیده‌دم و گستردگی پرتوهای یاقوت‌گون خورشید بر گنبد لاژورد، ضحاک بزرگان و فرزانگان را به دربار فراخواند. او خواب خود را آشکارا بازگفت و تهدید کرد که اگر حقیقت را پنهان دارند یا راز چاره را نگویند، سرنوشتی تلخ در انتظارشان خواهد بود. سه روز گذشت و موبدان از بیم جان خاموش ماندند، چرا که بازگفتن حقیقت بیم مرگ داشت و پنهان داشتن آن نیز نابودی به همراه می‌آورد.
در روز چهارم، خشم ضحاک برافروخت. در این میان، موبدی بیداردل، زیرک و بی‌باک زبان گشود. او شاه را آگاه ساخت که گیتی بی‌وفاست و هیچ‌کس را جاودانگی نیست. سپس پیش‌گویی کرد که فرزندی فرخنده به نام فریدون از مادر بزاید که گردن به آسمان برکشد، گرز گاوسار برگیرد و کینهٔ خون پدرش و مرگ گاو برمایه را از ضحاک ستاند؛ او ضحاک را زار و خوار به بند کشیده و تاج و تختش را نگون خواهد ساخت. ضحاک با شنیدن نام فریدون و سرنوشت شوم خویش، مدهوش از تخت بر زمین افتاد و با بازآمدن هوش، سراسر گیتی را در جستجوی فریدون زیر و رو کرد، در حالی که روز روشن بر او چون شب تار سیاه گشته بود.