چون فریدون بالید و به گاهِ رزم رسید، سر بر ستیغ آسمان سایید و بر کین‌خواهی پدرش آبتین کمر استوار بست. در روز فرخندهٔ خرداد، تحت اختر خجسته و فالی گیتی‌افروز، آن پادشاه دادگر با سپاهی که کرانه‌اش ناپیدا بود بیرون آمد. فیلان گردون‌کش و گاومیشان سنگین‌بار توشه‌دان‌های لشکریان را به پیش می‌کشیدند. برادران کهترش، کیانوش و پرمایه، نیک‌خواه و فرمانبر بر دست راست و چپ او گام برمی‌داشتند. فریدون منزل‌به‌منزل چون تندبادی خروشان پیش می‌تاخت؛ سری پر ز کینهٔ پلیدی و دلی لبریز از دادگری داشت. او روی به اروندرود نهاد—همان رودی که پهلوانان آن را اروند و تازیان دجله می‌خوانند—تا آنکه پای بر کناره‌های دجله و شهر بغداد نهاد تا طومار ستمِ ضحاک ماردوش را درهم پیچد.