چون دو هشت سال بر فریدون گذشت و قامت سروبالای او بر ستیغ کوه البرز به کمال رسید، از فراز کوهسار به دشت اندر آمد و به نزد مادر خویش فرانک شتافت. او که تا آن روز راز تبار خویش را نمی‌دانست، از مادر خواست تا نهان را بر او آشکار سازد و بگوید که از نژاد کدام گوهر است و پدرش کیست، تا در انجمن سران جهان بتواند از نام و تبار خویش سخن راند.
فرانک، با دلی پر از درد و یادهای جانکاه، راز سرپوشیده روزگاران را گشود. او فرزندش را آگاه ساخت که پدرش «آبتین» نام داشت؛ مردی خردمند، بی‌ازار و دلاور از تبار شهریاران و از نسل طهمورث دیوبند. فرانک حکایت کرد که چگونه ضحاک جادوپرست، برای خورش دو مارِ رسته بر دوش خویش، آبتینِ جوان را به دژخیمان سپرد تا مغز سر او را طعمه آن اژدهافرجامان کنند. او سپس از پناه دادن فریدونِ خردسال به بیشه‌ای سرسبز سخن گفت؛ جایی که گاوی معجزه‌گون و طاوس‌رنگ به نام برمایه، با شیر خویش او را پرورده بود. اما چون ضحاک بر راز آن بیشه و گاو آگاه شد، فرانک فرزند را به ستیغ البرز سپرد و ضحاک کینه‌توز آن گاو بی‌زبان و پرمهر را کشت و خانمانشان را به خاکستر نشانید.
با شنیدن این بیدادها، آتش کین در نهاد فریدون زبانه کشید. خشم بر ابروانش چین افکند و دمان به مادر پاسخ داد که هیچ شیری بدون آزمون و نبرد دلیر نگردد؛ پس به فرمان یزدان پاک، تیغ برخواهد کشید و بنیاد کاخ ضحاک را به توبره خاک بدل خواهد کرد. فرانک که شوکت و نیروی بی‌کران سپاه ضحاک را می‌شناخت، فرزند جوانش را از شتاب‌زدگی بازداشت و پند داد که جهان را با چشم مستیِ جوانی بنگرد و تنهای‌تنها به جنگ شهریاری نرود که صدها هزار سپاهی گوش‌به‌فرمان دارد.