چون جهان‌پهلوان رستم به آستان شهریار فرخنده کیخسرو بار یافت، نوان و خاکسار پیشگاه او شد و زمین خدمت ببوسید. سر برآورد و ستایشی بس شگرف و ادیبانه آغاز کرد؛ شاه را به فرّ و بزرگی ماه‌ها و روزهای خجسته سال درود فرستاد و دعا کرد که هرمزد، بهمن، اردیبهشت، شهریور، سپندارمذ، خرداد، مرداد، دی و آذر همواره پاسدار تاج و تخت و جان روشنی‌بخش او باشند. کیخسرو از دیدار رستم بی‌اندازه شادمان شد، او را بر کنار خویش نشانید و جویای تندرستی زال، فرامرز و زواره گشت. رستم درود خاندان خویش را ابلاغ کرد و شاه را سپاس گفت.
پس از آن، کیخسرو فرمان داد تا در باغ شاهوار، بزمی باشکوه بیارایند. در میان باغ، درختی شگفت‌انگیز و گوهرنشان برپا بود که تنه برنجین و سیمین، شاخه‌های یاقوت و زرین، و برگ و بارهایی از عقیق و زمرد داشت. درون بارها چون ترنج و بهی توخالی بود و از مشک سوده و می آکنده گشته بود تا چون باد بر آن بوزد، عطر مشک در فضای بزم پراکنده شود. گودرز، طوس، گیو و دیگر گوان و سالاران گرد آمدند، جام‌های می برداشته و جامه دیبای چینی و گوهرنگار بر تن کردند.
در میان بزم، کیخسرو رو به رستم کرد و او را سیمرغ پشتیبان ایران‌زمین خواند. شاه از غم جانکاه خانه گودرز و رنج بی‌کران گیو در فراق فرزندش بیژن سخن گفت و از رستم خواست تا چاره‌ای برای رهایی بیژن از چنگال تورانیان بیندیشد و هر اندازه گنج، سپاه و اسب که می‌خواهد بردارد. رستم چون سخن شاه بگند، زمین را ببوسید و با کمال مردانگی و وفاداری پاسخ داد که جان و تنش فدای فرمان کیخسرو است. او تأکید کرد که رهایی بیژن نیازمند گرز گران و لشکر انبوه نیست، بلکه این گره تنها با مکر، نیرنگ و تدبیر گشوده خواهد شد. با پذیرش این ماموریت خطیر توسط رستم، بانگ شادی از بزرگان برآمد و بزم می با امیدی تازه ادامه یافت.