چون خبر فاجعه‌آمیز کشته شدن فرود جوان به ایوان کیخسرو رسید، آتش سوگ و خشم در جان شهریار ایران زبانه کشید. شاهنشاه خردمند، دبیر درگاه را پیش خواند تا دلی پر از درد و چشمانی پر از اشک را بر پرنیان نامه بنگارد. نامه با ستایش پروردگار خورشید و ماه آغاز گشت؛ آفریننده‌ای که گیتی و زمان، و جنبندگان را از مور ناتوان تا پیل گران‌مایه پدید آورده و پیروزی و دیهیم و پیرایه تنها از اوست. کیخسrow در این نامه دادگری یزدان را در تمام ذرات جهان برجسته ساخت و آنگاه از تیره بختی و نابخردی طوس نالید. او نگاشت که چگونه سپهسالار بی‌تدبیر، فرمان شاه را در دوری از راه چرم و کلات نادیده گرفت و برادر هم‌نژاد و دلاورش فرود را که پشت و پناه گوَران بود، به باد فنا داد.
کیخسرو با دلی بریان از کین پدر و سوز برادر، فریبرز کاووس را فرمانده جدید سپاه ایران کرد و درفش کاویانی، پیلان و سپاه زرینه‌کفش را به او سپرد. شاه به فریبرز اندرز داد که گودرز فرزانه را مشاور خویش قرار دهد، از شتاب‌زدگی در جنگ بپرهیزد، از بزم و می دوری جوید و گیو دلاور را پیروزمندانه در پیشانی رزم نگاه دارد. پیام‌آور شاه با تیزپایی شبا‌نه‌روزی، منزل به منزل اسب عوض کرد تا نامه را به اردوی ایرانیان رساند. با خوانده شدن منشور شاهی، طوس ناچار گشت درفش کاویانی و طبل و پیل را به فریبرز تحویل دهد و با خواری و سرافکندگی به سوی پایتخت بازگردد تا کیخسرو او را به سبب سرکشی و نادانی‌اش به بند و زندان کشد.