چون کینه و خشم بر جان طوس خیمه زد، سالار لشکریان رو به سرکشان و نامداران ایران کرد و خواستار دلاوری شد که به کوه بالا رود و سر آن جوان ناشناس را به پیشگاه او آورد. در این میان، ریونیز، داماد جوان و گرد طوس، میان بست و پیمان نبرد بست، بی‌آنکه بداند پیمانهٔ زندگانی‌اش به سر آمده است. بهرام دانا و پرهنر، زبان به پند گشود و طوس را از خشم ایزد و ریختن خون فرزند سیاوش و برادر کی‌خسرو بیم داد، اما طوس کبرورز پیشنهاد او را نپذیرفت و فرمان داد تا گردان به کین‌خواهی بتازند.
بهرام که دلش برای لشکریان و خون بی‌گناهان می‌سوخت، به میان گردان تاخت و آنان را سوگند داد که «آن کس که بر فراز کوه ایستاده، برادر شهریار کی‌خسرو است و پرتو فرّ سیاوش بر چهره دارد؛ کشته شدن به دست او جز خواری و سوگ به بار نخواهد آورد.» گردان نامدار با شنیدن نشان‌های فرود، از راه بازگشتند و دست از جنگ کشیدند. اما ریونیز، سرمست از غرور خویشاوندی با طوس و ستم‌پاره‌گی، راه چرم بگرفت و ستیغ سپیدکوه را پیش نهاد.
فرود از فراز صخره‌ها سواری غرق در آهن و پولاد دید که تازیانه‌زنان بالا می‌آید. رو به تخوار دیده‌بان کرد و گفت: «طوس سخن ما را خوار داشت و سواری دیگر فرستاده است.» تخوار چون نگریست، ریونیز را بازشناخت؛ تنها پسر تبار خویش، دارنده چهل sister چون بهار خرم و داماد نوپای طوس. تخوار، فرود را پند داد که اسب را رها کند و خود سوار را هدف گیرد تا جگر طوس از داغ او بسوزد و بداند که پیکار با خویشان کی‌خسرو جز شرمساری ثمری ندارد.
فرود کمان کیانی بگرفت، زه‌کشید و تیر خدنگی بر سینه و کلاه‌خود ریونیز فرود آورد. خدنگ جان‌شکاف، سر ریونیز را به ترگش دوخت و او را سرنگون بر خاک افکند. اسب بی‌سوار شتابان به زیر کوه بازگشت و چون چشم طوس بر پیکر بیجان دامادش افتاد، جهان در دیدگانش تیره گشت و داغی گران بر دل سرکش او نشست.