بهرام گودرز پس از دیدار با فرود جوان بر فراز سپیدکوه، شتابان به اردوی سپاه ایران بازآمد و رو به طوسِ نوبخت، فرمانده بزرگ لشکر کرد. او با نوایی سرشار از خیرخواهی و خرد، طوس را یادآور شد که فرود کسی جز فرزند سیاوشِ پاک‌نهاد نیست—شهریارزاده‌ای که نشانِ خسروی و فرّه کیانیِ کیقباد و کاووس را بر تن خویش دارد. بهرام به طوس هشدار داد که کیخسرو شاه، سپاهیان را اکیداً اندرز داده بود تا از کوهسار فرود دوری جویند و کینه‌توزی نیاغازند. اما طوسِ خودرای و تندخو، بادهٔ کبر و غرور در سر داشت. او بانگ برآورد که فرمانروای این لشکر و دارندهٔ درفش و طبل منم؛ فرود اگر شاه است، در برابر عظمت فرماندهی من چیست که راه بر سپاه شاهنشاه بسته باشد؟ طوس، شاهزادهٔ والا تبار را ترکزاده‌ای سیه‌کلاغ خواند و خاندان خردمند گودرز را به زیان‌رسانی و خفت متهم کرد و بهرام را سرزنش نمود که از سواری تنها هراسان شده و فریب سخنان نرم او را خورده است.