چون خورشید جهان‌آرا بر ستیغ گنبد گردون برآمد و لایه‌ی زرین خویش را بر پهنه گیتی گسترانید، از بارگاه طوس بانگ کوس و ناله شیپورهای جنگی طنین‌انداز شد. غوغایی عظیم در سراسر کشور پیچید؛ گرد برآمده از سم اسبان و خروش لشکریان چهره مهر و ماه را تیره ساخت و از تابش اختر کاویانی، آسمان به رنگ‌های نیلگون و بنفش و زرد درآمد. سواران گودرزی و پهلوانان طوق‌دار از نژاد نوذر، چون کوهی استوار و هیبت‌انگیز به پیشگاه کی‌کاووس شاه شتافتند. کی‌کاووس، مهر پادشاهی و درفش کاویانی را به طوس سپرد و او را سالار یکتای سپاه گردانید. شاه خردمندانه سالار سپاه را پند داد که در راه بر هیچ کشاورز و پیشه‌ور و مردم بی‌گناه ستم نراند و تنها با رزم‌آوران پیکار کند. آن‌گاه کاووس‌شاه هشداری سخت داد: سپاه هرگز نباید از راه کلات بگذرد؛ زیرا در کلات، فرود — فرزند سیاوش از دختر پیران — همراه مادر خویش زندگی می‌کند؛ جوانی جهان‌جو، دارنده فرّه ایزدی و شباهت‌یافته به پدر پاک‌دمنش خویش. کاووس سفارش کرد که سپاهیان راه بیابان پیش گیرند تا مبادا کینه‌ای میان ایرانیان و یادگار سیاوش پدید آید. طوس نیز فرمان شاه را پذیرفت و پیمان بست که جز در راه رضای او گام برندارد.