چون گزارش صلح سیاوش با تورانیان به کاخ کیانی رسید، آتش خشم در سینه کاووس‌شاه افروخته شد. او دبیر خویش را بر کرسی زرین بنشاند و نامه‌ای سرشار از عتاب و تندی دیکته کرد. کاووس سیاوش را ملامت نمود که جادوی فریب افراسیاب او را از رزم بازداشته و به بزم و شادخواری کشانده است. شاه فرمان داد که سیاوش فوراً صد گروگان نامدار تورانی را در بند گران روانه درگاه سازد، پیمان‌شکنی کند و لشکر به سوی توران بکشد؛ و اگر تاب رزم ندارد، فرماندهی سپاه را به توس سپهبد واگذارد و خود خوار و شرمسار بازگردد.
چون نامهٔ پرخشم شاه به دست سیاوش رسید و فرستاده سخنان درشت کاووس را بازگفت، دل شاهزادهٔ پاک‌نهاد از غم آکنده گشت. سیاوش در نهان با خویش اندیشید که کشتن صد بی‌گناه و شکستن سوگندی که به نام یزدان خورده است، تیرگی دو جهان را برای او به همراه خواهد داشت. از سوی دیگر، بازگشت به درگاه کاووس او را بار دیگر در دام کینه‌توزی‌های سودابه و فریبکاری‌های درباریان گرفتار می‌ساخت. او دو تن از خردمندترین و وفادارترین یاران خویش، بهرام گودرز و زنگهٔ شاوران را به خلوت فراخواند و درد دل خویش را آشکار ساخت.
سیاوش تصمیم گرفت که هرگز دامان خود را به ننگ پیمان‌شکنی نیالاید. او زنگهٔ شاوران را مأمور کرد تا گروگان‌های تورانی و گنجینه‌ها را با احترام کامل به نزد افراسیاب بازگرداند و پیام فرستد که سیاوش برای پاسداشت سوگند خویش، حاضر به ادامه نبرد ناپیدا نیست و جویای راهی است تا از کینه‌توزی پدر برکنار ماند. زنگه به دربار افراسیاب شتافت و پیام سیاوش را رسانید. افراسیاب با شنیدن این خبر دچار شگفت و تردید شد، امّا پیران ویسه—وزیر و سپهسالار هوشمند توران—شاه را پند داد که پذیرفتن شهریارزاده‌ای چون سیاوش، گنجی گرانبهاست. پیران یادآور شد که سیاوش دارای فرّه ایزدی، خرد و دلاوری بی‌مانند است و استقبال از او، آتش کینه میان دو کشور را خاموش خواهد ساخت.
افراسیاب پند پیران را پذیرفت و نامه‌ای بس گرم و پدرانه به سیاوش نوشت و او را به توران دعوت کرد؛ با این وعده که او را چون فرزند خویش گرامی دارد و تاج و گنج در اختیارش نهد. سیاوش با دریافت نامهٔ افراسیاب، نامه‌ای دلسوزانه و دردآلود به پدر خویش کاووس نوشت و در آن از رنج‌هایی که از جفای سودابه و آزمایش آتش کشیده بود یاد کرد و اعلام داشت که برای حفظ راست‌منشی و رهایی از بدخویی روزگار، ایران را ترک می‌گوید. سپس سپهسالاری سپاه، فیلان و گنجینه‌ها را به بهرام سپرد تا به توس تسلیم کند، و خود با سیصد سوار برگزیده و وفادار، راه توران را در پیش گرفت.