چون شب تاریک چادر سیاهش را بر فراز کوهساران گسترد، سودابه کام‌جوی و فریبکار بر تخت خویش نشست و تاجی آراسته به یاقوت و زر بر سر نهاد. او شبستان را گویی به بهشتی از بتان رویاگون آراسته بود و هیربد را فرستاد تا سیاوش پاک‌نهاد را به کاخ خویش خواند. سیاوش خرامان درآمد و بر تخت زرین جای گرفت، در حالی که سودابه با چهره‌ای آراسته به گوهرها پیش او ایستاد و زیبارویان تراز را به وی نمود تا مگر دل شاهزاده جوان را به دام افکند.
امّا سیاوش با چشم پاک خویش نگریست و از وسوسه اهرمن دل بپیچید. او در نهان با خویش گفت که سزاوار نیست به شهریار ایران خیانت ورزد یا با دخت هاماوران که کینه‌توز این دودمان است نرد عشق بازد. سیاوش تنها خواستار آن شد که دختر سودابه را به همسری گزیند و از دایره هوس سودابه بگریزد. سودابه چون دریافت که سیاوش رام خواسته او نمی‌شود، پرده از راز نهان برداشت و خشمگین گشت؛ او جامه خویش را درید، چهره‌اش را به ناخن بخراشید و در شبستان غوغا به پا کرد تا تهمت تجاوز بر سیاوش نهد.
کاووس‌شاه شتابان به شبستان آمد و سودابه را موی‌کنان و اشک‌ریزان دید. شاه در پی کشف حقیقت برآمد؛ تن و جامه سیاوش را بویید و جز بوی گلاب و پاکی نیافت، در حالی که سودابه بوی می و مشک می‌داد. کاووس به بی‌گناهی فرزند پی برد، امّا به سبب بیم از شاه هاماوران و دلباختگی به سودابه، دست به شمشیر نبرد. سودابه که خواری خویش را دید، دست به جادویی زشت زد؛ زنی باردار و افسون‌گر را فریب داد تا دارویی خورد و دو سقط‌جنین اهریمن‌زاد بر تشت زرین نهد و آن را فرزندان کشته‌شده خویش از نطفه کاووس جا زند.
کاووس‌شاه اندوهگین گشت و موبدان و اخترشناسان را گرد آورد. ستاره‌شمران با اسطرلاب نگریستند و فاش کردند که این کودکان نه از نطفه شاهند و نه از تبار کیانی، بلکه زاوده جادوی زنی ناپاکند. با این حال، تهمت سودابه و آشفتگی کاووس فرو ننشست. موبدان چاره را در سوگند آتش دیدند تا پاک از ناپاک جدا گردد. شاه فرمان داد تا صد کاروان شتر هیزم از دشت گرد آورند و دو کوه بلند از چوب برافرازند. نفط سیاه بر چوب‌ها ریختند و صدها آتش‌افروز شعله‌های سهمگین برافروختند چنان که دشت و هامون از تفت آتش بریان شد.
سیاوش پاک‌دامن، با کلاه‌خود زرین، جامهای سپید چون کفن و سوار بر اسب سیاهش، خندان و امیدوار به درگاه یزدان آمد. او به پدر گفت که اگر بی‌گناه است، به نیروی دادار از آتش جان سالم به در خواهد برد. سپس با تندی اسب را بر قلب شعله‌های کشیده بتاخت. جهان در بهت و ناله فرو رفت و سودابه از بام ایوان با کینه بر آتش نگریست. لحظاتی بعد، غوی شادی از زمین به کیوان رسید؛ سیاوش سوار بر اسبش، بی‌آنکه جامه‌اش به دود آلوده شده باشد یا مویی از او بسوزد، چون گل سرسبد از میان آتش بیرون آمد. لشکریان درم و گوهر بر پایش ریختند و کاووس فرزند را تنگ در آغوش کشید و پوزش خواست.
شاه خشمگین فرمان داد تا سودابه به دار کیفر آویخته شود، امّا سیاوش پاک‌نهاد برای سودابه پایدرمانی کرد و جان او را از پدر بخشود تا شاه دچار پشیمانی نگردد. سودابه به شبستان بازگشت، اما بار دیگر نطفه کینه و جادو را در دل پروراند تا سرنوشت سیاوش را به تیرگی کشاند.