چون دشنه‌ی جگرشکاف، راز تلخ خویشاوندی را بر خاک دشت نبرد آشکار ساخت و سهرابِ جوان در خون خویش غلتید، جهان‌پهلوان رستم، شکسته و پرفغان، رو به گودرزِ کشواد آورد. او را فرمان داد تا سبک‌تر از باد رهسپار درگاه کی‌کاووس شود و پیام پردرد پدرِ فرزندکش را به گوش شهریار ایران برساند. رستم از گودرز خواست تا به کاووس بگوید که اگر سال‌ها خدمت و فداکاریِ او در رزمگاه‌ها در یاد شاه مانده است، اینک زمان پاسداشت آن خدمات است؛ از نوشداروی رازآمیزی که در گنجینهٔ کیانی نگهداری می‌شود و زهر مرگ را زایل می‌سازد، همراه با جامی از می به کُشتمند فرستد، باشد که سهراب جوان به فرّ شاهی درمان یابد و در شمار کهتران تاج‌وتخت درآید.
گودرزِ پهلوان، با دلی سوزان و تندتر از نسیم، راه درگاه کاووس را پیش گرفت و پیام دردمندانه رستم را یک‌به‌یک بر خواند. اما کاووس‌شاه، فرورفته در تاریکیِ بخل و بدگمانی، سر باز زد. شاه کینه‌توز به گودرز گفت که اگر آن یل پیلتن و تهمتن‌نژاد زنده بماند و بازوان سهراب با نیروی رستم گره خورد، پایه‌های پادشاهی من لرزان خواهد شد و نابودی من حتمی است. کاووس گستاخی سهراب و دشنام‌های او را که گفته بود «کاووس کیست و طوس کیست» به یاد آورد و اندیشید که آن جوان سرکش هرگز سر به فرمان تاج‌وتخت کیانی فرو نخواهد آورد.
گودرز چون تیرگی روان کاووس و امتناع او را دید، شتابان و همچون دود به سوی رستم بازگشت. او تهمتن را آگاه ساخت که خوی بدِ این شهریار درختی است زهرآگین که جز بارِ کینه به بار نمی‌آورد؛ پس خود رستم باید شتاب کند و به دیدار شاه رود تا مگر با پرتو وجود خویش روان تاریک و پربیم کاووس را روشنی بخشد و نوشدارو را بستاند.