رستم و سهراب گام به میدان کین نهادند و میدانی تنگ برای پیکاری مرگبار فرو ساختند. نخست نیزه‌ها بر هم کوفتند تا آنگاه که shafts شکست و سنان‌ها از کار افتاد. سپس عنان برتافتند و تیغ‌های هندی برکشیدند؛ ضربات چنان گران و سهمگین بود که از برخورد آهن بر آهن آتش می‌جهید و تیغ‌ها خرد می‌گشت. پس عمودهای گران برداشتند؛ از تاب‌ونیروی بازوان، عمودهای آهنین خمید و اسبان دمان و پهلوانان دژم گشتند. برگستوان اسبان فرو ریخت و زره‌ها بر تنشان پاره‌پاره گردید.
هر دو پهلوان و مرکب‌ها از توان افتادند؛ تشنه‌لب و گردآلود، تن از عرق پرآب و زبان از عطش چاک‌چاک شد. ناچار ماندند و دور از یکدگر ایستادند؛ پدری پر از درد و پسری پر از رنج، بی‌آنکه مهر فرزندی و پدری بر دل هیچ‌یک بجنبد، چرا که خرد نابینا گشته بود و فرّه چهره پنهان کرده بود. رستم با خود شگفت‌زده می‌گفت که هرگز چنین نهنگی در نبرد ندیده و رزم دیو سپید پیش این جوان خوار گشته است.
پس از آسودن مرکب‌ها، کمان‌ها به زه نهاده شد و تیرباران آغاز گشت، اما ببر بیان و زره نفوذناپذیر رستم مایه ایمنی شد. رستم دست برد تا چنگ در کمربند سهراب زند و او را از زین برکند، اما بازوی رستم ناکام ماند و سهراب از جایش تکان نخورد. سهراب ضربت گرزی بر کتف رستم فرود آورد و به خنده رستم را ریشخند کرد.
پس از خستگی، رستم چو پلنگی گرسنه بر سپاه توران تاخت و آنان را پراکنده ساخت. سهراب نیز به کین‌خواهی بر سپاه ایران زد و رزم‌آوران را در خاک و خون کشید. رستم شتابان بازآمد و سهراب را از کشتار بی‌گناهان بازداشت. سهراب پاسخ داد که تورانیان بی‌گناه بودند و تو نخست بر آنان تاختی. سرانجام دو پهلوان توافق کردند که پیکار را به بامداد روز بعد واگذارند تا دیداری دوباره در سپیده‌دم داشته باشند.