پگاهان، با سپیده‌دم روز نو، کی‌کاووس فرمان داد تا گیو و طوس کوس جنگی را بر پشت پیلان گردون‌شکوه ببندند. در گنج‌های خسروانی گشوده شد و بخشش‌های فراوان میان سپاهیان تقسیم گشت. صد هزار سوار جوشن‌پوش و سپردار از دشت پارت و گردآگرد ایران‌زمین به جنبش درآمدند. چنان غبار تیره‌ای از سم اسبان برخواست که نیلگونی آسمان به سیاهی آبنوس گرایید و بانگ کوس، دریا را چون دیگ جوشان ساخت.
منزل به منزل، جهان در تاریکی گردِ سپاه پنهان شد؛ درخشش تیغ و خشت از میان غبار، چون آتشینی سوزان پس از پرده لاجورد جلوه‌گری می‌کرد. انبوهی سنان‌ها، درفش‌های رنگارنگ، سپرهای زرین و زرین‌پوشش سواران، چنان بود که گویی ابری سیاه بارانی از زر بر زمین می‌بارد. ماه و ستاره ثریا در پس دود و گرد سپاه ناپدید گشته بودند تا آن‌گاه که لشکر به درِ دژ سپید رسید.
از دیدگاه دژ، بانگ دیده‌بان برآمد که سپاه بیکران ایران فراز آمده است. سهرابِ جوان چون بانگ دیده‌بان را شنید، بر بالای باره دژ آمد و دست در دست هومان، به صحنه خیره شد. هومان با دیدن انباشتگی خیمه‌ها و بی‌کرانگی لشکر، دلش لبریز از بیم گشت و دم در کشید. اما سهراب دلاور لبخندی بر لب آورد و به هومان گفت: «دلهره را از جانت بزدا! در میان این سپاهِ انبوه، حتی یک مردِ جنگی با گرز گران نمی‌بینی که توان ایستادگی در برابر مرا داشته باشد. جنگ‌افزار بسیار است و سپاه بی-شمار، اما گردِ نام‌آوری در میانشان نیست. به بختِ والای افراسیاب سوگند که این دشت را از خونشان دریایی خروشان خواهم ساخت!»
پس سهراب، بی‌آنکه اند ذره‌ای هراس بر دلش راه یابد، با شادمانی از باره دژ فرود آمد، جام می از ساقی طلبید و به نوشیدن پرداخت. در همان حال، در بیرون از حصار، سراپرده شاهنشاهی کاووس برپا گشت و دشت و کوهستان در زیر سایه خیمه‌ها و انبوه مردان جنگی ناپدید شد.