چون افسانه‌های روزگار باستان و یادگارهای پادشاهان پیشین از دفتر کهن بر مردمان خوانده شد، جانِ خلایق و خاطرِ بخردان و راستان شیفتهٔ این داستان‌های شگفت گشت. در این میان، جوانی فصیح‌زبان و شیرین‌سخن سر برآورد که طبعی بس روان و گفتاری نغز داشت. او در میان انجمن دادِ سخن داد و پیمان بست که آن نامهٔ شکوهمند کهن را به گوهرِ شعر بیاراید و زنده سازد؛ از این نوید، دلِ همگان پُر از شادی و امید گشت. اما دریغا که با همهٔ استعدادی که در جانش موج می‌زد، خویِ ناپسند و بدکرداری با جوانی‌اش همزاد بود و دائم در پندار و رفتار ناپایدار می‌زیست. ناگاه هیولای مرگ بر او تاختن آورد و کلاه‌خودِ تیره‌گونِ نیستی را بر سرش نهاد. او به سزای آن خویِ کژ، جانِ شیرین را باخت و از بهارِ جوانی خویش حظّی نبرد. به ناگاه اخترِ اقبالش تیره گشت و به دستِ بنده‌ای ناسپاس کشته شد. او از این جهانِ ناپایدار رخت بربست و کارِ بزرگِ نظمِ شاهنامه ناتمام ماند و بختِ بیدارش به خوابی ابدی فرو رفت. اینک بر درگاهِ دادارِ جهان‌آفرین دستِ دعا برداشته می‌شود تا گناهانِ آن جوانِ ناکام را ببخشاید و در روزِ رستاخیز پایگاه و جاهش را افزونی بخشد.