چون دیدگان معرفت بر پهنه سپهر گشوده می‌شود، گنبد لاجوردی آسمان پدیدار می‌گردد؛ گردونی بس شگفت که پایه‌اش بر آب و خاک نهاده نشده و از باد و دود شکل نگرفته، بلکه از گوهر یاقوت سرخ استوار گشته است. این چرخ برین با بی‌شمار چراغ و اختر فروزان چنان آراسته است که گویی باغی مصفا در جشنگاه نوروز به شکوه‌مندترین جلوه‌ها پیراسته گشته است. در میانه این گنبد نیلگون، گوهری تابناک و دل‌فروز در گردش است که سپیده‌دمان و روز روشن از فروغ بی‌کران او جان می‌گیرند. خورشید عالم‌تاب شاهراه خرامان خویش را از کرانه‌های خاور آغاز کرده و به سوی باختر می‌پیماید؛ سیر و حرکتی چنان راست و بی‌لغزش که هیچ مسیری در سراسر آفرینش استوارتر و منضبط‌تر از آن نیست.