بخش ۱۰ - سرپیچی بهرام از پند گردیه، گریز خسرو، کشتن آیین‌گشسب و داغ بر چشم هرمز

#1

چو گودرز و چون رستم پهلوان

✦

بکردند رنجه برین بر روان

#2

ازان پس کجا شد بهاماوران

✦

ببستند پایش ببند گران

#3

کس آهنگ این تخت شاهی نکرد

✦

جز از گرم و تیمار ایشان نخورد

#4

چو گفتند با رستم ایرانیان

✦

که هستی تو زیبای تخت کیان

#5

یکی بانگ برزد بر آن‌کس که گفت

✦

که با دخمهٔ تنگ باشید جفت

#6

که با شاه باشد کجا پهلوان

✦

نشستند بآیین و روشن روان

#7

مرا تخت زر باید و بسته شاه

✦

مباد این گمان و مباد این کلاه

#8

گزین کرد ز ایران ده و دو هزار

✦

جهانگیر و برگستوانور سوار

#9

رهانید از بند کاوس را

✦

همان گیو و گودرز و هم طوس را

#10

همان شاه پیروز چون کشته شد

✦

بایرانیان کار برگشته شد

#11

دلاور شد از کار آن خوشنواز

✦

به آرام بنشست بر تخت ناز

#12

چو فرزند قارن بشد سوفرای

✦

که آورد گاه مهی باز جای

#13

ز پیروزی او چو آمد نشان

✦

ز ایران برفتند گردن‌کشان

#14

که بر وی بشاهی کنند آفرین

✦

شود کهتری شهریار زمین

#15

بایرانیان گفت کین ناسزاست

✦

بزرگی وتاج از پی پادشاست

#16

قباد ارچه خردست گردد بزرگ

✦

نیاریم در بیشهٔ شیر گرگ

#17

چو خواهی که شاهی کنی بی‌نژاد

✦

همه دوده را داد خواهی بباد

#18

قباد آن زمان چون بمردی رسید

✦

سر سوفرای از در تاج دید

#19

به گفتار بدگوهرانش بکشت

✦

کجا بود در پادشاهیش پشت

#20

وزان پس ببستند پای قباد

✦

دلاور سواری گوی کی‌نژاد

#21

بزرمهر دادش یکی پرهنر

✦

که کین پدر بازخواهد مگر

#22

نگه کرد زرمهر کس را ندید

✦

که با تاج بر تخت شاهی سزید

#23

چو بر شاه افگند زرمهر مهر

✦

برو آفرین خواند گردان سپهر

#24

ازو بند برداشت تا کار خویش

✦

بجوید کند تیز بازار خویش

#25

کس از بندگان تاج هرگز نجست

✦

وگر چند بودی نژادش درست

#26

ز ترکان یکی نامور ساوه‌شاه

✦

بیامد که جوید نگین و کلاه

#27

چنان خواست روشن جهان‌آفرین

✦

که او نیست گردد به ایران زمین

#28

تو را آرزو تخت شاهنشهی

✦

چرا کرد زان پس که بودی رهی

#29

همی بر جهاند یلان سینه اسب

✦

که تا من ز بهرام پور گشسب

#30

بنو در جهان شهریاری کنم

✦

تن خویش را یادگاری کنم

#31

خردمند شاهی چو نوشین روان

✦

بهرمز بدی روز پیری جوان

#32

بزرگان کشور ورا یاورند

✦

اگر یاورانند گر کهترند

#33

به ایران سوارست سیصدهزار

✦

همه پهلوان و همه نامدار

#34

همه یک‌بیک شاه را بنده‌اند

✦

بفرمان و رایش سرافگنده‌اند

#35

شهنشاه گیتی تو را برگزید

✦

چنان کز ره نامداران سزید

#36

نیاکانت را همچنین نام داد

✦

بفرجام بر دشمنان کام داد

#37

تو پاداش آن نیکویی بد کنی

✦

چنان دان که بد با تن خود کنی

#38

مکن آز را برخرد پادشا

✦

که دانا نخواند تو را پارسا

#39

اگر من زنم پند مردان دهم

✦

ببسیار سال ازبرادر کهم

#40

مده کارکرد نیاکان بباد

✦

مبادا که پند من آیدت یاد

#41

همه انجمن ماند زودرشگفت

✦

سپهدار لب را بدندان گرفت

#42

بدانست کو راست گوید همی

✦

جز از راه نیکی نجوید همی

#43

یلان سینه گفت ای گرانمایه زن

✦

تو درانجمن رای شاهان مزن

#44

که هرمز بدین چندگه بگذرد

✦

زتخت مهی پهلوان برخورد

#45

زهرمز چنین باشد اندر خبر

✦

برادرت را شاه ایران شمر

#46

بتاج کیی گر ننازد همی

✦

چراخلعت از دوک سازد همی

#47

سخن بس کن ازهرمز ترک زاد

✦

که اندر زمانه مباد آن نژاد

#48

گر از کیقباد اندرآری شمار

✦

برین تخمهٔ بر سالیان صدهزار

#49

که با تاج بودند برتخت زر

✦

سرآمد کنون نام ایشان مبر

#50

ز پرویز خسرو میندیش نیز

✦

کزویاد کردن نیرزد بچیز

#51

بدرگاه او هرک ویژه‌ترند

✦

برادرت راکهتر وچاکرند

#52

چو بهرام گوید بران کهتران

✦

ببندند پایش ببند گران

#53

بدو گردیه گفت کای دیو ساز

✦

همی دیوتان دام سازد براز

#54

مکن برتن وجان ما بر ستم

✦

که از تو ببینم همی باد و دم

#55

پدر مرزبان بود مارا بری

✦

تو افگندی این جستن تخت پی

#56

چو بهرام را دل بجوش آوری

✦

تبار مرا درخروش آوری

#57

شود رنج این تخمهٔ ما بباد

✦

به گفتار تو کهتر بدنژاد

#58

کنون راهبر باش بهرام را

✦

پرآشوب کن بزم و آرام را

#59

بگفت این وگریان سوی خانه شد

✦

به دل با برادر چو بیگانه شد

#60

همی‌گفت هرکس که این پاک زن

✦

سخن گوی و روشن دل و رای زن

#61

تو گویی که گفتارش از دفترست

✦

بدانش ز جاماسب نامی ترست

#62

چو بهرام را آن نیامد پسند

✦

همی‌بود ز آواز خواهر نژند

#63

دل تیره اندیشهٔ دیریاب

✦

همی تخت شاهی نمودش بخواب

#64

چنین گفت پس کین سرای سپنج

✦

نیابند جویندگان جز به رنج

#65

بفرمود تا خوان بیاراستند

✦

می و رود و رامشگران خواستند

#66

برامشگری گفت کامروز رود

✦

بیارای با پهلوانی سرود

#67

نخوانیم جز نامهٔ هفتخوان

✦

برین می‌گساریم لختی بخوان

#68

که چون شد برویین دز اسفندیار

✦

چه بازی نمود اندران روزگار

#69

بخوردند بر یاد او چند می

✦

که آباد بادا برو بوم ری

#70

کزان بوم خیزد سپهبد چوتو

✦

فزون آفریناد ایزد چو تو

#71

پراگنده گشتند چون تیره شد

✦

سرمیگساران ز می‌خیره شد

#72

چو برزد سنان آفتاب بلند

✦

شب تیره گشت از درفشش نژند

#73

سپهدار بهرام گرد سترگ

✦

بفرمود تا شد دبیر بزرگ

#74

بخاقان یکی نامه ارتنگ وار

✦

نبشتند پربوی ورنگ ونگار

#75

بپوزش کنان گفت هستم بدرد

✦

دلی پرپشیمانی و باد سرد

#76

ازین پس من آن بوم و مرز تو را

✦

نگه دارم از بهر ارز تو را

#77

اگر بر جهان پاک مهتر شوم

✦

تو را همچو کهتر برادر شوم

#78

توباید که دل را بشویی زکین

✦

نداری جدا بوم ایران ز چین

#79

چوپردخته شد زین دگر ساز کرد

✦

درگنج گرد آمده باز کرد

#80

سپه را درم داد واسب ورهی

✦

نهانی همی‌جست جای مهی

#81

زلشکر یکی پهلوان برگزید

✦

که سالار بوم خراسان سزید

#82

پراندیشه از بلخ شد سوی ری

✦

بخرداد فرخنده درماه دی

#83

همی‌کرد اندیشه دربیش وکم

✦

بفرمود پس تا سرای درم

#84

بسازند وآرایشی نو کنند

✦

درم مهر برنام خسرو کنند

#85

ز بازارگان آنک بد پاک مغز

✦

سخنگوی و اندرخور کار نغز

#86

به مهر آن درمها ببدره درون

✦

بفرمود بردن سوی طیسفون

#87

بیارید پرمایه دیبای روم

✦

که پیکر بریشم بد و زرش بوم

#88

بخرید تا آن درم نزدشاه

✦

برند وکند مهر او را نگاه

#89

فرستاده‌ای خواند با شرم و هوش

✦

دلاور بسان خجسته سروش

#90

یکی نامه بنوشت با باد و دم

✦

سخن گفت هرگونه ازبیش و کم

#91

ز پرموده و لشکر ساوه شاه

✦

ز رزمی کجا کرده بد با سپاه

#92

وزان خلعتی کآمد او را ز شاه

✦

ز مقناع وز دوکدان سیاه

#93

چنین گفت زان پس که هرگز بخواب

✦

نبینم رخ شاه با جاه و آب

#94

هرآنگه که خسرو نشیند بتخت

✦

پسرت آن گرانمایهٔ نیکبخت

#95

بفرمان او کوه هامون کنم

✦

بیابان زدشمن چو جیحون کنم

#96

همی‌خواست تا بردرشهریار

✦

سرآرد مگر بی‌گنه روزگار

#97

همی‌یادکرد این به نامه درون

✦

فرستاده آمد سوی طیسفون

#98

ببازارگان گفت مهر درم

✦

چو هرمزد بیند بپیچد زغم

#99

چو خسرو نباشد ورا یاروپشت

✦

ببیند ز من روزگار درشت

#100

چو آزرمها بر زمین برزنم

✦

همی بیخ ساسان زبن برکنم

#101

نه آن تخمهٔ را کرد یزدان زمین

✦

گه آمد که برخیزد آن آفرین

#102

بیامد فرستادهٔ نیک پی

✦

ببغداد با نامداران ری

#103

چونامه به نزدیک هرمز رسید

✦

رخش گشت زان نامه چون شنبلید

#104

پس آگاهی آمد ز مهر درم

✦

یکایک بران غم بیفزود غم

#105

بپیچید و شد بر پسر بدگمان

✦

بگفت این به آیین گشسب آن زمان

#106

که خسرو بمردی بجایی رسید

✦

که از ما همی سر بخواهد کشید

#107

درم را همی مهر سازد بنیز

✦

سبک داشتن بیشتر زین چه چیز

#108

به پاسخ چنین گفت آیین گشسب

✦

که بی‌تو مبیناد میدان و اسب

#109

بدو گفت هرمز که درناگهان

✦

مر این شوخ را گم کنم ازجهان

#110

نهانی یکی مرد راخواندند

✦

شب تیره با شاه بنشاندند

#111

بدو گفت هرمزد فرمان گزین

✦

ز خسرو بپرداز روی زمین

#112

چنین داد پاسخ که ایدون کنم

✦

به افسون ز دل مهر بیرون کنم

#113

کنون زهر فرماید از گنج شاه

✦

چو او مست گردد شبان سیاه

#114

کنم زهر با می‌بجام اندرون

✦

ازان به کجا دست یازم به خون

#115

ازین ساختن حاجب آگاه شد

✦

برو خواب وآرام کوتاه شد

#116

بیامد دوان پیش خسرو بگفت

✦

همه رازها برگشاد ازنهفت

#117

چوبشنید خسروکه شاه جهان

✦

همی‌کشتن او سگالد نهان

#118

شب تیره از طیسفون درکشید

✦

توگفتی که گشت از جهان ناپدید

#119

نداد آن سر پر بها رایگان

✦

همی‌تاخت تا آذر ابادگان

#120

چو آگاهی آمد بهرمهتری

✦

که بد مرزبان و سرکشوری

#121

که خسرو بیازرد از شهریار

✦

برفتست با خوار مایه سوار

#122

بپرسش گرفتند گردنکشان

✦

بجایی که بود از گرامی نشان

#123

چو بادان پیروز و چون شیر زیل

✦

که با داد بودند و با زور پیل

#124

چو شیران و وستوی یزدان پرست

✦

ز عمان چو خنجست و چون پیل مست

#125

ز کرمان چو بیورد گرد و سوار

✦

ز شیران چون سام اسفندیار

#126

یکایک بخسرو نهادند روی

✦

سپاه و سپهبد همه شاهجوی

#127

همی‌گفت هرکس که ای پور شاه

✦

تو را زیبد این تاج و تخت وکلاه

#128

از ایران و از دشت نیزه وران

✦

ز خنجر گزاران و جنگی سران

#129

نگر تا نداری هراس از گزند

✦

بزی شاد و آرام و دل ارجمند

#130

زمانی بنخچیر تازیم اسب

✦

زمانی نوان پیش آذر کشسب

#131

برسم نیاکان نیایش کنیم

✦

روان را به یزدان نمایش کنیم

#132

گراز شهر ایران چو سیصد هزار

✦

گزند تو را بر نشیند سوار

#133

همه پیش تو تن بکشتن دهیم

✦

سپاسی بران کشتگان برنهیم

#134

بدیشان چنین گفت خسرو که من

✦

پرازبیمم از شاه و آن انجمن

#135

اگرپیش آذر گشسب این سران

✦

بیایند و سوگندهای گران

#136

خورند و مرا یکسر ایمن کنند

✦

که پیمان من زان سپس نشکنند

#137

بباشم بدین مرز با ایمنی

✦

نترسم ز پیکار آهرمنی

#138

یلان چون شنیدند گفتار اوی

✦

همه سوی آذر نهادند روی

#139

بخوردند سوگند زان سان که خواست

✦

که مهرتو با دیده داریم راست

#140

چوایمن شد از نامداران نهان

✦

ز هر سو برافگند کارآگهان

#141

بفرمان خسرو سواران دلیر

✦

بدرگاه رفتند برسان شیر

#142

که تا از گریزش چه گوید پدر

✦

مگر چارهٔ نو بسازد دگر

#143

چوبشنید هرمز که خسرو برفت

✦

هم اندر زمان کس فرستاد تفت

#144

چوگستهم و بندوی را کرد بند

✦

به زندان فرستاد ناسودمند

#145

کجا هردو خالان خسرو بدند

✦

بمردانگی در جهان نو بدند

#146

جزین هرک بودند خویشان اوی

✦

به زندان کشیدند با گفت وگوی

#147

به آیین گشسب آن زمان شاه گفت

✦

که از رای دوریم و با باد جفت

#148

چو او شد چه سازیم بهرام را

✦

چنان بندهٔ خرد و بدکام را

#149

شد آیین گشسب اندران چاره جوی

✦

که آن کار را چون دهد رنگ وبوی

#150

بدو گفت کای شاه گردن فراز

✦

سخنهای بهرام چون شد دراز

#151

همه خون من جوید اندر نهان

✦

نخستین زمن گشت خسته روان

#152

مرا نزد او پای کرده ببند

✦

فرستی مگر باشدت سودمند

#153

بدو گفت شاه این نه کارمنست

✦

که این رای بدگوهر آهرمنست

#154

سپاهی فرستم تو سالار باش

✦

برزم اندرون دست بردار باش

#155

نخستین فرستیش یک رهنمون

✦

بدان تا چه بینی به سرش اندرون

#156

اگر مهتری جوید و تاج و تخت

✦

بپیچد بفرجام ازو روی بخت

#157

وگر همچنین نیز کهتر بود

✦

بفرجامش آرام بهتر بود

#158

ز گیتی یکی بهره او را دهم

✦

کلاه یلانش به سر برنهم

#159

مرا یکسر از کارش آگاه کن

✦

درنگی مکن کارکوتاه کن

#160

همی‌ساخت آیین گشسب این سخن

✦

کجا شاه فرزانه افگند بن

#161

یکی مرد بد بسته از شهر اوی

✦

به زندان شاه اندرون چاره جوی

#162

چوبشنید کیین گشسب سوار

✦

همی‌رفت خواهد سوی کارزار

#163

کسی را ززندان به نزدیک اوی

✦

فرستاد کای مهتر نامجوی

#164

زشهرت یکی مرد زندانیم

✦

نگویم همانا که خود دانیم

#165

مرا گر بخواهی توازشهریار

✦

دوان با توآیم برین کارزار

#166

به پیش تو جان رابکوشم به جنگ

✦

چو یابم رهایی ز زندان تنگ

#167

فرستاد آیین گشسب آن زمان

✦

کسی را بر شاه گیتی دمان

#168

که همشهری من ببند اندرست

✦

به زندان ببیم و گزند اندرست

#169

بمن بخشد او را جهاندار شاه

✦

بدان تاکنون با من آید به راه

#170

بدو گفت شاه آن بد نابکار

✦

به پیش تو درکی کند کارزار

#171

یکی مرد خونریز و بیکار و دزد

✦

بخواهی ز من چشم داری بمزد

#172

ولیکن کنون زین سخن چاره نیست

✦

اگر زو بتر نیز پتیاره نیست

#173

بدو داد مرد بد آمیز را

✦

چنان بدکنش دیو خونریز را

#174

بیاورد آیین گشسب آن سپاه

✦

همی‌راند چون باد لشکر به راه

#175

بدین گونه تا شهر همدان رسید

✦

بجایی که لشکر فرود آورید

#176

بپرسید تا زان گرانمایه شهر

✦

کسی دارد از اختر و فال بهر

#177

بدو گفت هر کس که اخترشناس

✦

بنزد تو آید پذیرد سپاس

#178

یکی پیرزن مایه دار ایدرست

✦

که گویی مگر دیدهٔ اخترست

#179

سخن هرچ گوید نیاید جز آن

✦

بگوید بتموز رنگ خزان

#180

چوبشنید گفتارش آیین گشسب

✦

هم اندر زمان کس فرستاد و اسب

#181

چوآمد بپرسیدش ازکارشاه

✦

وزان کو بیاورد لشکر به راه

#182

بدو گفت ازین پس تو درگوش من

✦

یکی لب بجنبان که تا هوش من

#183

ببستر برآید زتیره تنم

✦

وگر خسته ازخنجر دشمنم

#184

همی‌گفت با پیرزن راز خویش

✦

نهان کرده ازهرکس آواز خویش

#185

میان اندران مرد کو را زشاه

✦

رهانید و با او بیامد به راه

#186

به پیش زن فالگو برگذشت

✦

بمهتر نگه کرد واندر گذشت

#187

بدو پیرزن گفت کین مرد کیست

✦

که از زخم او برتو باید گریست

#188

پسندیده هوش تو بردست اوست

✦

که مه مغز بادش بتن در مه پوست

#189

چوبشنید آیین گشسب این سخن

✦

بیاد آمدش گفت و گوی کهن

#190

که از گفت اخترشناسان شنید

✦

همی‌کرد برخویشتن ناپدید

#191

که هوش تو بر دست همسایه‌ای

✦

یکی دزد و بیکار و بیمایه ای

#192

برآید به راه دراز اندرون

✦

تو زاری کنی او بریزدت خون

#193

یکی نامه بنوشت نزدیک شاه

✦

که این را کجا خواستستم به راه

#194

نبایست کردن ز زندان رها

✦

که این بتر از تخمهٔ اژدها

#195

همی‌گفت شاه این سخن با رهی

✦

رهی را نبد فر شاهنشهی

#196

چوآید بفرمای تا درزمان

✦

ببرد بخنجر سرش بدگمان

#197

نبشت و نهاد از برش مهر خویش

✦

چو شد خشک همسایه را خواند پیش

#198

فراوانش بستود و بخشید چیز

✦

بسی برمنش آفرین کرد نیز

#199

بدو گفت کین نامه اندر نهان

✦

ببرزود نزدیک شاه جهان

#200

چوپاسخ کند زود نزد من آر

✦

نگر تا نباشی بر شهریار

#201

ازو بستد آن نامه مرد جوان

✦

زرفتن پر اندیشه بودش روان

#202

همی‌گفت زندان و بندگران

✦

کشیدم بدم ناچمان و چران

#203

رهانید یزدان ازان سختیم

✦

ازان گرم و تیمار و بدبختیم

#204

کنون باز گردم سوی طیسفون

✦

بجوش آمد اندر تنم مغز وخون

#205

زمانی همی بد بره بر نژند

✦

پس از نامه شاه بگشاد بند

#206

چوآن نامهٔ پهلوان را بخواند

✦

زکار جهان در شگفتی بماند

#207

که این مرد همسایه جانم بخواست

✦

همی‌گفت کین مهتری را سزاست

#208

به خون‌م کنون گر شتاب آمدش

✦

مگر یاد زین بد بخواب آمدش

#209

ببیند کنون رای خون ریختن

✦

بیاساید از رنج و آویختن

#210

پراندیشه دل زره بازگشت

✦

چنان بد که با باد انباز گشت

#211

چو نزدیک آن نامور شد ز راه

✦

کسی را ندید اندران بارگاه

#212

نشسته بخیمه درآیین گشسب

✦

نه کهتر نه یاور نه شمشیر واسب

#213

دلش پر ز اندیشه شهریار

✦

نگر تا چه پیش آردش روزگار

#214

چو همسایه آمد بخیمه درون

✦

بدانست کو دست یازد به خون

#215

بشمشیرزد دست خونخوار مرد

✦

جهانجوی چندی برو لابه کرد

#216

بدو گفت کای مرد گم کرده راه

✦

نه من خواستم رفته جانت ز شاه

#217

چنین داد پاسخ که گرخواستی

✦

چه کردم که بدکردن آراستی

#218

بزد گردن مهتر نامدار

✦

سرآمد بدو بزم و هم کارزار

#219

زخیمه بیاورد بیرون سرش

✦

که آگه نبد زان سخن لشکرش

#220

مبادا که تنها بود نامجوی

✦

بویژه که دارد سوی جنگ روی

#221

چو از خون آن کشته بدنام شد

✦

همی‌تاخت تا پیش بهرام شد

#222

بدو گفت اینک سردشمنت

✦

کجا بد سگالیده بد برتنت

#223

که با لشکر آمد همی پیش تو

✦

نبد آگه از رای کم بیش تو

#224

بپرسید بهرام کین مرد کیست

✦

بدین سربگیتی که خواهد گریست

#225

بدو گفت آیین گشسب سوار

✦

که آمد به جنگ از در شهریار

#226

بدو گفت بهرام کین پارسا

✦

بدان رفته بود از در پادشا

#227

که با شاه ما را دهد آشتی

✦

بخواب اندرون سرش برداشتی

#228

تو باد افره یابی اکنون زمن

✦

که بر تو بگریند زار انجمن

#229

بفرمود داری زدن بر درش

✦

نظاره بران لشکر و کشورش

#230

نگون بخت را زنده بردار کرد

✦

دل مرد بدکار بیدار کرد

#231

سواران که آیین گشسب سوار

✦

بیاورده بود از در شهریار

#232

چوکار سپهبد بفرجام شد

✦

زلشکر بسی پیش بهرام شد

#233

بسی نیز نزدیک خسرو شدند

✦

بمردانگی در جهان نو شدند

#234

چنان شد که از بی شبانی رمه

✦

پراگنده گردد به روز دمه

#235

چوآگاهی آمد بر شهریار

✦

ز آیین گشسب آنک بد نامدار

#236

ز تنگی دربار دادن ببست

✦

ندیدش کسی نیز بامی بدست

#237

برآمد ز آرام وز خورد و خواب

✦

همی‌بود با دیدگان پر آب

#238

بدربر سخن رفت چندی ز شاه

✦

که پرده فروهشت از بارگاه

#239

یکی گفت بهرام شد جنگجوی

✦

بتخت بزرگی نهادست روی

#240

دگر گفت خسرو ز آزار شاه

✦

همی سوی ایران گذارد سپاه

#241

بماندند زان کار گردان شگفت

✦

همی هرکسی رای دیگر گرفت

#242

چو در طیسفون برشد این گفتگوی

✦

ازان پادشاهی بشد رنگ وبوی

#243

سربندگان پرشد از درد و کین

✦

گزیدند نفرینش بر آفرین

#244

سپاه اندکی بد بدرگاه بر

✦

جهان تنگ شد بر دل شاه بر

#245

ببندوی و گستهم شد آگهی

✦

که تیره شد آن فر شاهنشهی

#246

همه بستگان بند برداشتند

✦

یکی را بران کار بگماشتند

#247

کزان آگهی بازجوید که چیست

✦

ز جنگ آوران بر در شاه کیست

#248

ز کار زمانه چو آگه شدند

✦

ز فرمان بگشتند و بی‌ره شدند

#249

شکستند زندان و برشد خروش

✦

بران سان که هامون برآید بجوش

#250

بشهر اندرون هرک بد لشکری

✦

بماندند بیچاره زان داوری

#251

همی‌رفت گستهم و بندوی پیش

✦

زره دار با لشکر و ساز خویش

#252

یکایک ز دیده بشستند شرم

✦

سواران بدرگاه رفتند گرم

#253

ز بازار پیش سپاه آمدند

✦

دلاور بدرگاه شاه آمدند

#254

که گر گشت خواهید با مایکی

✦

مجویید آزرم شاه اندکی

#255

که هرمز بگشته‌ست از رای و راه

✦

ازین پس مر اورا مخوانید شاه

#256

بباد افره او بیازید دست

✦

برو بر کنید آب ایران کبست

#257

شما را بویم اندرین پیشرو

✦

نشانیم برگاه اوشاه نو

#258

وگر هیچ پستی کنید اندرین

✦

شما را سپاریم ایران زمین

#259

یکی گوشه‌ای بس کنیم ازجهان

✦

بیک سو خرامیم باهمرهان

#260

بگفتار گستهم یکسر سپاه

✦

گرفتند نفرین برارام شاه

#261

که هرگز مبادا چنین تاجور

✦

کجا دست یازد به خون پسر

#262

به گفتار چون شوخ شد لشکرش

✦

هم آنگه زدند آتش اندر درش

#263

شدند اندرایوان شاهنشهی

✦

به نزدیک آن تخت بافرهی

#264

چوتاج از سرشاه برداشتند

✦

ز تختش نگونسار برگاشتند

#265

نهادند پس داغ بر چشم شاه

✦

شد آنگاه آن شمع رخشان سیاه

#266

ورا همچنان زنده بگذاشتند

✦

زگنج آنچ بد پاک برداشتند

#267

چنینست کردار چرخ بلند

✦

دل اندر سرای سپنجی مبند

#268

گهی گنج بینیم ازوگاه رنج

✦

براید بما بر سرای سپنج

#269

اگر صد بود سال اگر صدهزار

✦

گذشت آن سخن کید اندر شمار

#270

کسی کو خریدار نیکوشود

✦

نگوید سخن تا بدی نشنود

پادشاهی هرمزد دوازده سال بود

شناسنامه و تفسیر بیت

ترجمه انگلیسی:

معنی روان:

ابعاد ادبی و روایی:

موجودیت‌های نام‌برده:

رهنما