چون بهرام و خسرو همراه با بزرگان و موبدان به هامون‌دشت درآمدند، دو شیر ژیان و درنده را دیدند که در میانشان تاج شاهی ایران زمین نهاده شده بود. خسرو با مشاهده شیران دژم و با در نظر گرفتن پیری خویش و شادابی بهرام، رو به موبدان کرد و گفت: «تاج و تخت شاهی شایسته کسی است که پادشاهی را با دلیری بکاود. من سالخورده‌ام و تاب چنگال این شیران را ندارم؛ سزاوارتر آن است که این بهرام جوان و تندرست پیش‌دستی کند.»
بهرام سخن خسرو را شایسته دید و گرز گاوسار خویش را بربست. موبد بیدارگر به او هشدار داد که جان خویش را نباید برای تاج به بازی گیرد، اما بهرام پاسخ داد که تنها اوست که هم‌آورد این شیران ژیان است. موبد چون استواری او را دید، از او خواست تا دل از گناه بشوید و به درگاه یزدان پناه برد. بهرام پیش از کارزار توبه کرد و دلش را پاک ساخت.
سپس با گرز گاوروی به سوی شیران شتافت. یکی از شیران زنجیر گسست و بر او تاخت؛ بهرام با یک ضربت گرز، سر شیر را درهم کوبید و بینایی از چشمانش ربود. شیر دوم نیز حمله برد، اما بهرام ضربه‌ای دیگر فرود آورد و او را در خون خویش غرق ساخت. آن‌گاه بهرام‌گور تاج دلفروز را بر سر نهاد و بر تخت عاج جلوس کرد.
خسرو پیش آمد، نماز برد و بهرام را به شاهی تبریک گفت و خود و همه سران را بندگان او خواند. بزرگان بر تاج نو گوهر افشاندند و در روز سروش از ماه آذر، خروش شادی از سراسر جهان برآمد. در پایان، فردوسی از سرمای سخت زمستان، بارش برف و روزگار تیره یاد می‌کند و با نام بردن از حسین قتیب، آماده روایت داستانی شگفت و نو از روزگار بهرام می‌شود.