چون رزمگاه از خون تور رنگین گشت و منوچهر کین‌خواه سر از تنِ آن برادرکُش برکند، قلمی آغشته به مشک و عنبر بربست و نامه‌ای نغز و پیروزمندانه به نزد نیای خویش، فریدون شاه بنوشت. نامه با ثنا و نیایشِ جهان‌آفرینِ فریادرس آغاز گشت؛ یگانه‌ای که در تنگناها دستگیرِ بندگان است و فرّه و تاج و دادگری را به فریدون ارزانی داشته. منوچهر در نامه بازگفت که چگونه به خاک توران‌زمین درآمده و سه شبانه‌روز نبردی سهمگین در زیر نور خورشید و تاریکی شب برپا کرده است. او شرح داد که تور چون درمانده گشت، دست به شبیخون و فسوس و افسون زد، اما هوشیاری منوچهر دام کمینی در پشت سپاهش گسترد و باد اندر مشت وی نهاد. هنگامی که تور راه گریز پیش گرفت، منوچهر او را تعقیب نمود، نیزه‌اش را بر خفتانش فرو برد و او را از زین برکند و چون اژدهایی سر بی‌بهایش را از تن جدا ساخت؛ چنان‌که او روزگاری سر پاکِ ایرج را بی‌رحمانه در تابوت زر نهاده بود. منوچهر این سر را با پیکِ بادپا روانهٔ ایران کرد و وعده داد که به‌زودی چاره‌ای همانند برای سلم نیز خواهد ساخت.
فرستاده با سری آکنده از آزرم و دیدگانی پرخون به پایتخت ایران‌زمین رسید. سنگینیِ امانت دشوار بود: چگونه سرِ بریدهٔ فرزندی را نزد پدر ببرد؟ زیرا پدر، هرچند فرزندش از دین و داد سر پیچیده باشد، مهرش بر کینه می‌چربد. با این همه، گناهِ تور چنان گران بود که راهی برای بخشایش نمانده بود و کین‌خواه نیز پهلوانی دلیر و دادگر بود. فرستاده سر بریدهٔ تور را در پیشگاه فریدون نهاد. فریدون با دیدن سر فرزند، اشکبار گشت، اما دست به درگاه دادگر جهان برداشت و بر نوهٔ دلاور و کین‌خواهش، منوچهر، آفرین و درود فرستاد.