چون شامگاه بر دشت پهناور سایه افکند و گیتی روشن در تیرگی شب فرو رفت، طلایه‌داران و دیده‌بانان سپاه در اطراف صحرا پراکنده گشتند تا پاسداری از لشکرگاه را بر عهده گیرند. در پیشاپیش سپاه ایران، قارن کاوگان، آن پهلوان رزم‌آزموده و کینه‌خواه، در کنار سرو شاه خردمند یمن ایستاده بود. ناگاه فریادی پرطنین و انگیزاننده از قلب لشکر برآمد که ای نامداران و دلاوران شهریار! پرشور بکوشید، چرا که این کارزار، نبرد با اهریمن و پیکار با کینه‌توزی و ستمگری است. خنجرها بتابانید، کمرهای رزم محکم ببندید و بیدار باشید و بدانید که همگی در پناه دادار جهان‌آفرینید.
منادی سپاه بانگ برآورد که هر آن کس در این رزمگاه جام شهادت نوشد، پاک از گناه به بهشت برین اندر شود؛ و هر که از دشمنان چینی و رومی خون بریزد و میهن خویش را از چنگال تجاوزگران رهایی بخشد، نامش تا ابد به نیکی بماند و از فرّهٔ پاک موبدان بهره‌مند گردد. آنان از شاهنشاه فریدون افسر و اورنگ شهریاری، از سپهسالار زر و سیم، و از آفریننده کیهان پاداش و بختیاری خواهند یافت. پس به لشکریان فرمان داده شد که چون سپیده دم بدمد و پرتو خورشید دو بخش از آسمان را بپیماید، همگی کمر مردانگی ببندند، گرزهای گران و خنجرهای کابلی بردارند، در صفوف خویش استوار بمانند و هیچ کس بی‌فرمان گامی فراتر ننهد.
با شنیدن این سخنان حماسی، سرکرده‌داران و بزرگان لشکر پیش آمدند و در برابر سالار شیردل صف کشیدند. آنان یک‌صدا پیمان بستند و گفتند: ما بندگان گوش‌به‌فرمان شاهنشاهیم و حیات ما در این گیتی تنها برای خدمت به اوست؛ هرگاه فرمان جنگ صادر کند، چنان دلاوری نشان دهیم که از خون دشمنان، دشتی از رود جیحون برپا سازیم. پس از این پیمان استوار، پهلوانان به خیمه‌های خویش بازگشتند، در حالی که دلهایشان مالامال از کینه‌خواهی ایرج و آماده‌سازی برای کارزاری سهمگین بود.