برای یک هفته، درهای بارگاه همای چهرزاد فرو بسته شد و پرده‌ها برافتاد. شهریار بانوی ایران تختی زرین و دو کرسی از پیروزه و لاژورد برپا ساخت و تاجی مرصع و جامه‌هایی خسروانی که با زر و گوهرهای گران‌بها بافته شده بود آماده نمود. اختربینان در پیشگاه او به محاسبه کواکب نشستند تا فرخنده‌ترین زمان را برگزینند. چون بامداد روز شهریور از ماه بهمن فرا رسید، همای، داراب را به حضور خواند.
چون داراب به ایوان شاهی نزدیک شد، همای از دور به پیشواز آمد و در برابر فرزند نیایش کرد. جام‌هایی پر از یاقوت سرخ و زرد بر او افشاند و اشک زلال از دیدگان فروریخت. پس پسر خویش را در آغوش فشرد، رخسار او را بوسید و او را بر تخت کیانی نشاند. همای تاج شاهی را بر تارک داراب نهاد و جهان را به پادشاهی او مژده داد. او از گذشته‌ها و رها کردن فرزند در آب پوزش خواست و جوانی و بی‌تجربگی خویش را عذر آورد. داراب مادر خردمند خویش را بخشود و آفرین خواند و از یزدان پاک برای او شادمانی طلب کرد.
سپس موبدان و بزرگان سپاه گرد آمدند؛ همای راز سرپوشیده را آشکار ساخت و داراب را تنها یادگار شاه بهمن و فرمانروای برحق ایران معرفی نمود. کاخ از بانگ شادمانی لرزید و موبدان نثارها بر پای داراب افشاندند. همای شاهی سی‌ودو ساله خویش را به فرزند سپرد. در این میان، گازر و همسرش فراز آمدند و داراب، پاسِ پرورشِ خویش را با ده بدره زر، جامی پرگوهر و جامه‌های گران‌بها داد و با مزاحی شیرین به گازر گفت تا همواره اندیشه‌اش را هوشیار دارد مگر کودکی دیگر در صندوق بر آب یابد! گازر شادمان و سپاسگزار به زندگی و دکان خویش بازگشت.