چون بهمن بر تخت پادشاهی نیاکانی خویش برآمد، کمر دادگری به میان بست و درهای گنجینه و بخشش را بر همگان گشود. او سپاهیان را غرق در درم و دینار ساخت و مرزها و فرمانروایی‌های گوناگون به بزرگان بخشید. سپس انجمنی از بخردان، رادان و کارآزمودگانِ جهان گِرد آورد و با دلی پرخون و سری پردرد، یاد و نام پدر شهیدش اسفندیار را زنده ساخت.
بهمن در میان جمع بزرگان به سخن درآمد و گفت: «ای هوشمندان و روشن‌روانان، کار روزگار و سرگذشت اسفندیار را بر یاد دارید؛ آنچه رستم و زالِ افسون‌گر پیش آوردند و امروز چگونه فرامرز پیدا و پنهان در پی کینه‌توزی با ماست! جان من از غم نوش‌آذر، مهرنوش و اسفندیار تیره گشته است؛ آن یگانه‌ای که جهان از فرّش تازه بود و در زابلستان مظلومانه به خاک افتاد. حتی نگارهای ایوان شاهی بر خون او به زاری اشک می‌ریزند. گوهر پاک را نشاید که کین نیاکان را فرو گذارد؛ چنان‌که فریدون کینِ جمشید را از ضحاک بازخواست، منوچهر برای ایرج تا چین تاخت و سلم و تور را به خاک افکند، کی‌خسرو به کین سیاوش گیتی را از خون افراسیاب دریا ساخت، و فرامرز نیز برای پدرش رستم کابل را ویران کرد. اکنون سزاوارترین کس در جهان برای کین‌خواهی منم!»
بزرگان و لشکر چون خروش شاه را شنیدند، یک‌صدا بانگ برآوردند که ما بندگانِ گوش‌به‌فرمان توایم، دل به مهرت بسته‌ایم و هر چه رای فرخنده‌ات اقتضا کند سر بر آستانت می‌گذاریم. با همداستانی لشکر، آتش کین در نهاد بهمن شعله‌ورتر گشت. بوق و کوس جنگی در سپیده‌دم به صدا درآمد، چنان‌که خنگِ گرد و غبار، آسمان را چون چوب آبنوس تیره کرد و لشکری بیکران متشکل از صدهزار سوارِ شمشیرزن به سوی سرزمین سیستان به حرکت درآمد.