چون بهمن شاه در کین‌خواهی پدر خویش اسفندیار و برادرانش نوش‌آذر و مهرنوش به نزدیکی رود هیرمند رسید، فرستاده‌ای فرزانه و والاتبار برگزید و او را به سوی دستان سام روانه ساخت. شاه کیانی پیامی آکنده از خشم و کینه فرستاد و اعلام داشت که تلخی مرگ پدر و برادران، نبردگاه زابلستان را از خون پیر و جوان سیراب خواهد کرد تا کینه دیرینه تسکین یابد. چون فرستاده به زابلستان درآمد و پیغام شهریار را بازگفت، دل زال پیر از رنج و غم سرشار شد. پیر سپیدموی سیستان با دیده‌ای گریان و دلی خسته پاسخ داد که مرگ اسفندیار تقدیر حتمی زمانه بود و خود از آن کار دلی پردرد دارد. او یادآور شد که خاندان سام و رستم همواره وفادار به تاج و تخت کیانی بوده‌اند و رستم هرگز از فرمان اسفندیار سر نپیچید، اما چو زمانه فرا رسید، چنگال مرگ جان هیچ شهریار و شیرژبانی را رها نمی‌سازد. زال با دلی پر از حسرت و داغ فرزندش رستم، گنج‌های گران‌بهای خاندان، از زر و گوهر و طوق و کمر و اسبان تازی با زین‌های زرین را پیشکش داشت و از شاه خواست تا کینه از دل بزداید و بر پیری و سوگواری او ببخشاید. اما چون فرستاده بازگشت و پاسخ و پیشکش‌ها را بازگفت، بهمن نپذیرفت و سرشار از کبر و خشم وارد شهر شد. زال کهنسال، پیاده و خوار به استقبال شهریار جوان شتافت و پیش او زمین خدمت بوسید و بخشایش طلبید. با این همه، بهمن بی‌توجه به اندرز بزرگان و گنجوران، فرمان داد تا پای زال سپیدموی را در بند کنند. سپس سپاهیانش به فرمان شاه به ایوان دستان ریختند و گنجینه‌ای را که رستم و نیاکانش در طول سالیان رزم و رنج گرد آورده بودند—از دینار و گوهر، جامه‌های زرفتفت، تاج‌ها و شمشیرهای گران‌سنگ، تا اسبان تازی و کنیزان—همه را به بار شتران کشیدند و سراسر بوم زابلستان را به تاراج دادند.